Posts Tagged ‘Fotografie’

Joopers Halloweenfeestje

Monday, November 2nd, 2020

Jaren geleden begon het ineens: het adopteren van Amerikaanse tradities.

Eerst was er Valentijnsdag, een glibberig commercieel gedrocht. Santa Claus wordt steeds drukker met het vermoorden van onze oer-Hollandse Sinterklaas en nu komt ook Halloween deze kant op. En dat vind ik wel een erg leuk feestje!

Lekker griezelen bij een enge seriemoordenaar of iets wat dood was en dood had moeten blijven. En natuurlijk jezelf net even enger maken dan je normaal gesproken bent… Lekker hoor!

Afgelopen zaterdag had ik een feestje bij mijn schoonfamilie, en alles wat ze zeggen over in-laws bleek waar te zijn: wat een stel creeps! Gelukkig heb ik de avond weten te overleven zonder bloedvergieten of verlies van essentiële ledematen. Volgend jaar weer?


Johan (Jooper) Herrema

Happy Halloween iedereen!

Originally published on October 31, 2017 on HalloweenCult.com.

Wat we van fotograaf VIVIAN MAIER kunnen leren | 390

Saturday, June 6th, 2020


In fotomuseum Foam is het kleurrijke werk van Vivian Maier te zien in de tentoonstelling Works in Color.

Vivian Maier werd voornamelijk bekend om haar zwart-witfoto’s. In deze tentoonstelling zal een onbekender deel van haar oeuvre te zien zijn: ruim 60 kleurenfoto’s uit de periode 1956-1986.

Veelal maakte Maier momentopnamen van het dagelijks leven. Het genre van de Amerikaanse straatfotografie wordt voornamelijk gedomineerd door fotografen als Robert Frank, Joel Meyerowitz en Lee Friedlander. De observerende blik van Maier als een onbekende buitenstaander en als vrouw is een belangrijke aanvulling op de canon van de fotografie. De foto’s in Works in Color tonen het straatbeeld van Chicago, – de stad waar Maier een groot deel van haar leven woonde – mensen, objecten, billboards en winkeletalages. Haar werk in kleur is speelser en humoristisch.

Terug uit Zweden

Sunday, September 16th, 2018

Het is zondag, de dag nadat we terugkwamen uit Stockholm. Het was voor mij de eerste keer in Zweden en die vijf dagen bevielen goed.

Ik heb heel aardige mensen ontmoet die allemaal perfect Engels spraken. De straten waren schoon in het centrum, en de eilanden met typische Zweedse architectuur waren prachtig. Het is niet moeilijk verliefd te worden op het landschap daar. Zoveel natuur en open water.

Stockholm is gebouwd op meerdere eilanden, en dat geeft de stad een uniek uiterlijk en karakter. Het meest was ik gecharmeerd van de kleine Zweedse huizen, maar er stonden ook enorme panden.

Kunst in het metrostation.

Mama Mia
Het bezoek aan het Abbamuseum was leuker dan ik had gedacht. Ik wist niet zo veel over deze band, maar de liedjes zitten al jaren in mijn hoofd. Ze zijn immers heel goed geconstrueerd en je hoort ze nog vaak. Eigenlijk is Abba altijd wel in mijn leven aanwezig geweest. Mijn moeder luisterde het vaak vroeger, en ieder nieuwjaar begint met ‘Happy New Year’ van de band.

ABBA in was.

Het Abbamuseum is een prijzige attractie, maar is zeker een bezoek waard. Er is veel interactie in het museum: je kunt van bepaalde liedjes zelf de audiomix maken, wat het werk van een producer en een engineer een beetje duidelijker maakt. Ook ik deed de karaoke, en zong mee met Waterloo. Dat nummer had ik nog nooit gezongen, dus de tekst ging er niet helemaal vlot uit. Maar is dat ook niet de bedoeling van karaoke?
Ook hebben ze de studio waar veel albums zijn opgenomen nagebouwd. En de audiotoer is heel volledig.

Optredens van dode pophelden.

Een winkel om in te wonen.

Gisteravond na terugkomst meteen een vlog gemonteerd over mijn favoriete winkel in Stockholm. Een sciencefictionboekwinkel vol met geeky dingen. Man, wat een heerlijke plek. Als ik nu naar Stockholm zou kunnen verhuizen, dan wil ik daar werken. De hele dag over strips, sciencefiction en horror praten met klanten, hoe cool zou dat zijn? Dan moet ik natuurlijk wel Zweeds leren. Dat lijkt me nog niet zo heel makkelijk. Woorden klinken heel anders dan dat ze geschreven staan bijvoorbeeld. Toch kun je redelijk makkelijk menukaarten en verkeersborden lezen.

Fotografie
Mooie kunst gezien in het fotomuseum. Vooral het werk van Lars Tunbjörk kon mij bekoren. Deze fotograaf legde met veel humor het leven in Zweden vast. Veel foto’s maakte hij met een flits, wat soms een hyperrealistisch effect geeft.

De expositie gaf een mooi beeld van het alledaagse leven in dit land, wat ook na een paar dagen bezoek natuurlijk nog een mysterie is. Al is het wel een mysterie dat ik in de toekomst wil proberen te ontrafelen.

Foto: Lars Tunbjörk.

 

Nostalgische Hoornsche avonturen

Wednesday, April 11th, 2018

Zondag waren mijn vriendin Linda en ik in Hoorn, de stad waar ik opgroeide en waar Mijn vriend Spider-Man zich deels afspeelt.

Mijn vriend Spider-Man ligt ook bij Stumpel in Hoorn. Dat is mooi, want een deel van het verhaal speelt zich af in Hoorn. Het was dankzij Cees Franke dat ze een stapeltje hebben besteld en neergelegd, want hij vroeg expliciet naar het boek. Dank je, Cees!
Foto: Jooper.

Sinds 2009 mag ik dan in Amsterdam wonen, ik kom nog geregeld en graag naar Hoorn. Mijn moeder en een paar vrienden wonen er. En alle geesten en herinneringen van vroeger. En die moet je soms ook bezoeken.

Mijn moeder had een verrassing voor me: ze had het interview dat vorig jaar in het Noord-Hollands Dagblad stond, ingelijst. Nou had ik vorig jaar sowieso leuke interview-ervaringen, maar het gesprek met Jaap Stiemer is wel een van mijn favorieten. Een reden is dat ik Jaap al een tijd ken en dat de rollen nu eens omgedraaid waren. Een paar jaar geleden had ik Jaap namelijk geïnterviewd voor een vlog:

Het was een zomerse middag en we zaten niet ver van waar een scène van het boek zich afspeelt, namelijk vlak bij de Tuibrug waar ik als kind probeerde als Spider-Man tegen de muur te klimmen. We eindigden het gesprek op het dak van een strandtent aan het IJsselmeer waar een groot Spider-Man-beeld staat.

Michael en Spidey. Foto: Jaap Stiemer.

Op de bar van dezelfde tent kom je Spidey overigens ook tegen:

Ik vond het een erg lief cadeautje van mijn moeder. Zo liet ze zien dat ze trots is op het feit dat haar zoon een boek had geschreven.

Old Skool
Op weg naar de binnenstad liepen Linda en ik langs mijn oude middelbare school. Je raadt het al: ook een van de locaties uit Mijn vriend Spider-Man. Ik zag dat ze er een hele vleugel bij aan het bouwen zijn. Kennelijk hebben ze meer leerlingen dan ooit. Nu was de OSG geen verkeerde school om op te zitten – van alle scholen in Hoorn had je daar de meeste vrijheid, gok ik – maar ik ben blij dat ik nooit meer die tijd hoef over te doen. Al die uren in die suffe lokalen zitten, en iedereen die hetzelfde onderwijs kreeg voorgeschoteld. Volgens mij moet dat anders kunnen, waarbij je sterke punten gestimuleerd worden in plaats van dat iedereen maar hetzelfde moet kennen en weten.

Als je even geen post-it kunt vinden maar toch een aantekening moet maken…

Later die middag zat ik met Linda en Paul, die ik al sinds de middelbare school ken, bij het Filmhuis aan het IJsselmeer te genieten van een uitsmijter. Het is tegenwoordig een van mijn favoriete tentjes om af te spreken in Hoorn. Je zit er lekker rustig, buiten en je kunt over het water kijken. Kabbelend water heeft altijd een rustig gevend effect op mij. Gelukkig hebben we voor ons huis in Amsterdam een kanaal, waar ik dan ook graag naar kijk terwijl ik een koffie drink.

Onderweg naar het Westfries Museum liepen we langs het pand waar vroeger Videotheek West was gevestigd. Als tiener werkte ik daar parttime. Mijn liefde voor film was en is groot, en dus is de videotheek een prima werkplek. De videotheek zit tegenwoordig in een pandje tegenover het oude, en het oude pand was gevuld met rommel. Het is natuurlijk een verdwijnend verschijnsel.

Stoelendans in de etalage.

Withoos
We sloten het bezoek af met de bezichtiging van de expositie Withoos meets Withoos. De 17e eeuwse kunstschilder Matthias Withoos was internationaal bekend. Zijn verre achterkleinzoon, de Rotterdamse fotograaf Hans Withoos (1962), maakte voor de expositie Withoos meets Withoos fotografische beeldbewerkingen geïnspireerd door het werk van zijn betovergrootvader. Dit uitgangspunt leverde vaak mooie nieuwe kunstwerken op. Ook fijn dat er een korte documentaire draaide waarin de kunstenaar aan het woord kwam en je hem aan het werk zag. Dat soort audiovisuele middelen verrijken een tentoonstelling zeer.

© Hans Withoos.

Zondag was een letterlijke trip down memory lane. Net als de expositie Withoos meets Withoos vermengde ik met dit bezoek nieuwe belevenissen in het decor van oude herinneringen. Goed leven is een kunst.

Horrormoment

Tuesday, August 15th, 2017


De man met de hoed en baard kijkt indringend terug, terwijl ik door de stereoscoop kijk. Door het 3D-effect lijkt het bijna alsof hij echt voor me staat.

Ieder moment kan hij over het hekje springen en mijn kant op rennen. Wie weet trekt hij wel een mes tevoorschijn om me in mootjes te hakken. Misschien steekt hij slechts zijn hand uit om de mijne te schudden. Ik weet niet of dit uitstapje naar het verleden een horrormomentje wordt, maar door het kerkhof op de achtergrond en het voorkomen van de man, lijkt het die kant op te gaan. Allemaal projectie natuurlijk.

Het is een foto uit 1858. Engeland, Harbour Old Church, in Birmingham, aldus het onderschrift. Wie de fotograaf was, weet ik niet.

Deze foto vond ik het indrukwekkendst van alle foto’s die te zien zijn in de expositie New Realities in het Rijksmuseum. De tentoonstelling laat een mooie doorsnede zien van de collectie van het museum, en toont hoe men in de kinderjaren van de fotografie met de camera op pad ging om de wereld te ontdekken.

Dye Transfer Printing

Wednesday, May 17th, 2017

Tijdens een recent bezoek aan Foam leerde ik over een interessant ontwikkel procedé genaamd Dye transfer printing.

Deze techniek wordt namelijk gebruikt door fotograaf William Eggleston waar een tentoonstelling van was. Eggleston maakt prachtige foto’s van heel alledaagse zaken. Door het kleuren procedé dat hij gebruikt, is de saturatie van de kleuren extra hoog, wat deze alledaagse zaken juist larger than life maken.

© William Eggleston.

Behalve de kleuren maakt Eggleston heel interessante uitsneden. Mensen snijdt hij vaak half af. Ze zijn onderdeel van de compositie, maar de foto draait niet om hen per se. Hier worden de twee heren weliswaar centraal in beeld gebracht, maar dat is omdat de heren natuurlijk precies dezelfde houding aannemen. Ik vind het een bijzondere en grappige foto.

© William Eggleston.

En ook als hij een reclamebord met tekst fotografeert, brengt hij deze zo in beeld, dat de tekst maar half te lezen is. Het effect hiervan is dat wat er staat ondergeschikt wordt, maar je juist gaat letten op andere zaken, zoals hoe het er staat. Het lettertype valt je meteen op en hoe de tekst een onderdeel is van een omgeving.

De foto’s van Eggleston lieten mij weer anders naar Amsterdam kijken. Toen ik Foam weer uit liep, zag ik allerlei mooie details op gebouwen die me eerder niet waren opgevallen. De werkelijkheid werd even surreëel. Dat is de kracht van goede fotografie.

© William Eggleston.

Tot slot nog even wat Dye Tranfer Printing is. In Foam leggen ze dat nauwgezet uit:

Foto’s voor later

Saturday, March 18th, 2017

Het is soms erg fijn om door een mapje oude digitale foto’s te bladeren om herinneringen op te halen. Dingen gaan nu eenmaal ooit voorbij en soms koester ik nostalgische gevoelens voor bijvoorbeeld mijn eerste appartement in de binnenstad van Hoorn.

Goed, ik vergeet dan even dat sommige buren erg veel herrie konden maken, dat er op een gegeven moment een muizenplaagje was en dat de zilvervisjes het huis ook erg gezellig vonden, wat een gevaarlijke bedreiging was voor mijn stripcollectie.

Oud uitzicht, Hoorn.

Oud uitzicht

In mijn overpeinzingen overheersen de leuke momenten en herinneringen, soms gevolgd door een bitterzoetgevoel omdat zaken en mensen voorbij zijn gegaan. Je kunt niet even in een tijdmachine stappen om weer even in die momenten en die sfeer te stappen.

Cartman!

Grote schoonmaak circa 2006.

Omdat ik weet dat ik van nature een nostalgisch mens ben, maak ik heel bewust foto’s. Foto’s van ons huis, van de omgeving, dingen die me opvallen. Leuke gebeurtenissen. Zelfs soms van de stapel strips die ik dan aan het lezen ben, simpelweg om bij te houden wat ik allemaal lees. Foto’s voor later.

Treinrit naar Amsterdam

Gek genoeg maak ik niet zo veel foto’s van ons. Daar moet ik nog even aan werken. Ik ben niet zo’n selfie queen. Als Linda en ik het leuk hebben, heb ik ook niet de neiging om mijn telefoon erbij te pakken om een foto te maken. Je ziet daarom weinig foto’s op mijn blog van de koffiedates die ik met vrienden heb. Het komt op die momenten simpelweg niet in me op om een foto te maken. Ik ben dan met mijn hoofd bij het gesprek, niet bij een selfiemoment.

Selfies maak je immers vooral voor je ‘volgers’ op sociale media. Het is een kijk-mij-eens-moment. Vroeger maakte ik die trouwens wel, maar toen was er nog geen sociale media om ze op te delen.

Uiteindelijk ben ik wat fotograferen betreft meer een verzamelaar van momenten om zelf later nog eens terug te kijken en iemand die vooral graag zaken deelt die hem opvallen.

Hoe dan ook, ik bladeren nog even verder door de verstilde, digitale herinneringen…

Marvel fotoalbum door Phil Noto

Friday, February 17th, 2017

Stripmaker en illustrator Phil Noto maakte deze fantastische reeks mooie familiefoto’s van Marvelhelden door de jaren heen.


Bron: Ungoliantschilde.tumblr.com

Middagje Foam

Thursday, December 29th, 2016

Tijdens deze kerstvakantie doe ik eigenlijk niet zo veel, daarom dwong ik mezelf vandaag het huis te verlaten en Foam te bezoeken.

Ik had geen idee wat het fotomuseum in Amsterdam dit keer te bieden had, maar vond de exposities van het werk van Hiroshi Sugimoto (1948, Tokio) en Harley Weir (1988, Londen) boeiend.

Toevallig kiezen beide fotografen voor analoge camera’s. Dat wordt expliciet bij de tentoonstellingsteksten vermeld, alsof men de echte fotografen wil onderscheiden van de digitale instagrammers. Ik weet natuurlijk niet of ze dat bedoelen, het schoot toevallig door mijn hoofd toen ik door de zalen liep vandaag.

© Hiroshi Sugimoto.

© Hiroshi Sugimoto.

Het boeiendste van Sugimoto’s werk vond ik de reeks Dioramas (1976-2012). Hij gebruikt hiervoor opgezette dieren en reconstrueert historische landschappen. Als je niet weet dat je naar opgezette dieren zit te kijken, lijkt het allemaal net echt. Hiermee roepen de foto’s de vraag op wat eigenlijk ‘echt’ is en of in de fotografie het onderscheid tussen fake en echt iets uitmaakt.

‘Het conceptuele aspect van zijn werk daagt de toeschouwer uit tot filosoferen en werpt nieuw licht op een aantal klassieke genres binnen de fotografie,’ aldus de tentoonstellingstekst. Dat laten filosoferen lukte aardig vanmiddag, ook al was ik geregeld afgeleid door andere bezoekers die langs me liepen. Het was namelijk erg druk in Foam.

© Harley Weir.

© Harley Weir.

Weir heeft een goed oog voor fotografie en laat je de schoonheid zien van alledaagse zaken. Of het een mooie vrouw betreft die aan de tepel van een ander zuigt of een sfeervolle prent van wat een kasteel in een van de Disneypretparken moet zijn. Ze zit inderdaad soms dicht op de huid, maar komt dan ook vaak weer grappig uit de hoek. Het rode en blauwe in deze foto contrasteren mooi bij de bleke huid van het model. (En verder is het natuurlijk een lekker kontje om naar te kijken.)

baron_2013_c_harley_weir

© Harley Weir.

Overigens zijn veel foto’s heel duidelijk geposeerd en krijgen daardoor iets artificieels. Bovenstaande plaat lijkt een intieme momentopname te zijn maar alles is tot in de laatste korrel uitgedacht. Maar ja, wat is echt? En hoe echt wil je het hebben in het tijdperk van selfies, duckfases en fashion?

Ik wandelde in ieder geval met plezier even door Weirds universum.

‘Harley Weir zit dicht op de huid van haar onderwerpen, waardoor het werk van Weir in iedere context gekenmerkt wordt door haar intieme benadering, of het nu in een grensgebied van een politiek beladen gebied is, of in een kamer met een model.

De titel van de tentoonstelling – Boundaries – refereert aan de grenzen die Harley Weir in haar werk juist doet verdwijnen. Maar zelfs al overschrijdt ze de grenzen die mensen gewoonlijk, op zowel persoonlijk als politiek niveau, uit elkaar houden, ze is er nooit op uit om daar in haar werk een oordeel over te vellen. De tentoonstelling luidt dan ook als een visueel gedicht, open voor interpretatie.’

©Harley Weir.

©Harley Weir.

Wat de interpretatie van de koffie in het Foam Café betreft kan ik overigens kort zijn: dat was zo’n beetje het goorste bakkie van het jaar.

Mijn portretfoto van Wasco bij Opium

Monday, December 14th, 2015

Recent werd in het AvroTros cultuurprogramma Opium aandacht besteed aan Wasco’s Het Tuitel complex. Om het item te illustreren lieten ze natuurlijk werk zien uit het boek, maar ook een portretfoto van Wasco. Deze foto heb ik genomen bij de boekpresentatie.

Uiteraard werd hier netjes van tevoren toestemming voor gevraagd. Voor zover ik weet is dit de eerste keer dat een foto van mij te zien was op de nationale televisie. Dat vind ik leuk. Het screenshot:

wasco-2-bij-opiumBekijk hier de uitzending vanaf het moment dat Wasco besproken wordt door Andrea van Pol.

DW Video: Cees Franke ruimt op

Sunday, April 5th, 2015

Eerste en tweede paasdag ruimt kunstenaar Cees Franke zijn foto-archief op. De foto’s en etsen die hij maakte vanaf 1970 zijn te koop. Ik was benieuwd wat ik allemaal in zijn archief zou aantreffen. Daarom ging ik op de eerste paasdag naar zijn atelier aan Achterom 19 in Hoorn.

In Amsterdam droom ik van New York

Sunday, February 8th, 2015

Om een stad te leren kennen, kun je er het beste een tijd gaan wonen. Je kunt ook stads- en wijkblogs gaan volgen.

In New York zou ik nog wel eens een tijd willen wonen. De stad heeft een enorme aantrekkingskracht op me. Dat komt natuurlijk vanwege de vele films en televisieseries die zich daar afspelen. Om over de grote hoeveelheid Marvel Comics nog maar te zwijgen. In bepaald opzicht kom ik dus al bijna dagelijks in New York, zij het dan de fictieve versie van Marvel.

New Yorkse metro in het Marvel Universum anno 1988. Illustratie John Romita Jr. (Daredevil #252)

New Yorkse metro in het Marvel Universum anno 1988. Illustratie John Romita Jr. (Daredevil #252)

Om een stad een beetje te leren kennen kun je er het beste een tijd wonen. Als dat even niet mogelijk is, kun je ook online te raden gaan. Er zijn altijd wel stads- en wijkblogs te vinden die over je favoriete stad gaan. Of blogs van individuen die een goed beeld van het leven in die stad geven. Daarom ben ik deze week op zoek gegaan naar blogs over New York. Ik ben niet geïnteresseerd in nieuwe hippe restaurants of winkels, daar wordt veel over gepubliceerd, maar wel in het leven van alledag.

Stadsportretten
New York Potraits is een van de blogs die mijn aandacht trok. Kitty, een architect die in Brooklyn woont met haar verloofde Mark en hun hond, plaatst geregeld een mooie zelfgemaakte foto en schrijft daar iets bij. Zo trakteert de blogbezoeker op mooie stadsgezichten, markante kijkjes in de metro en andere opvallende zaken. Het is een mooie manier om de stad een beetje beter te leren kennen.

Een blog als Humans of New York gaat volledig over de bewoners. Fotograaf Brandon begon zijn Tumblr in 2010 en wilde alle bewoners van de stad portretteren. ‘I started collecting quotes and short stories from the people I met, and began including these snippets alongside the photographs. Taken together, these portraits and captions became the subject of a vibrant blog. With over eight million followers on social media, HONY now provides a worldwide audience with daily glimpses into the lives of strangers in New York City.’

Amsterdam
Er is ook een Nederlands equivalent van dit project, namelijk Humans of Amsterdam. Blogger Debra liet zich inspireren door HONY en verzamelt sinds 2012 bewoners en bezoekers van Amsterdam.

Nu woon ik zelf ook in Amsterdam. Misschien geen New York maar wel een stad waar veel mensen zouden willen wonen. Ik woon dus al in een bijzondere stad waar een hoop over te vertellen valt en waarvan je veel mooie dingen kan laten zien. Daar zou ik ook over kunnen bloggen, net als Debra op Tumblr of de vele anderen die via Instagram foto’s plaatsen van Amsterdam. Ik denk dat een publiek van over de hele wereld daar geïnteresseerd in is. (Dat betekent natuurlijk wel dat er in het Engels geschreven moet worden, maar dat is niet zo’n probleem.)

Er is trouwens al een goed en informatief Nederlands blog over Amsterdam en de verschillende stadsdelen: Amsterdam Centraal. Daar publiceer ik zo nu en dan een van mijn video’s. AC brengt vooral nieuws en weetjes over de stad, terwijl ik voor mijn blog meer een persoonlijke kant op wil.

Op dit moment weet ik nog niet welke vorm zo’n blog moet gaan aannemen. En eerlijk gezegd heb ik voorlopig ook geen tijd om naast mijn freelance artikelen en de werkzaamheden op dit blog aan een compleet nieuw project te beginnen. Maar dat hoeft gelukkig ook niet. Ik kan namelijk ook foto’s van opvallende Amsterdamse taferelen plaatsen op mijn fotoblog Daily Webhead. Dat ligt het meest voor de hand op dit moment.

Mocht je nog leuke blogs over Amsterdam of New York kennen dan haar ik het graag in het reactieformulier.