Categorieën
Comics

Het antwoord op woke

Ik kijk de video’s van stripmaker Eric July al een tijdje. Deze is wat mij betreft spot-on.

Wat ik goed aan Eric vind is dat hij niet alleen al jaren commentaar geeft op de dingen die hem niet bevallen en die volgens hem niet kloppen, hij maakt zelf comics die als het tegenantwoord ziet. Met andere woorden: hij biedt het publiek een alternatief.

Een van de redenen waarom ik veel hedendaagse series en films niet kijk, en eigenlijk heel veel comics niet meer lees, is omdat ik idelogie de boventoon voert in deze verhalen. Dat is ook wat July verstaat onder woke en ik gebruik dezelfde definitie: Woke is ‘a specific framework, one that treats entertainment primarily as a vehicle for advancing social and political outcomes, where the messaging and the representation become the point rather than serving the story. The work becomes instrumental, it exists to make an argument, and the entertainment is the delivery mechanism.’

Kortom: een idelogie door de strot douwen van het publiek is belangrijker voor deze makers dan een onderhoudend verhaal vertellen. Precies wat ik ook beschrijf in de inleiding van Dagboek van een comicverzamelaar.

Dat betekent dus niet dat er geen sociale issues aangekaart kunnen worden in een verhaal, noch dat een ‘minderheidspersonage’ per se een probleem is of woke. Het gaat erom hoe de issues worden behandeld in het verhaal en of het personage meer is dan alleen maar een woke-talking point zoals ras, seksuele voorkeur of whatever.

Ik ben het daarom ook eens met de oplossingen die Eric in deze vlog biedt, met name dat je je moet richten op de dingen die je nog wel tof vindt. Laat de dingen die je woke vindt ‘links’ liggen, concentreer je op de comics, films, series die je wel bevallen en praat daarover. Verspil geen tijd met discussies online, dat kost tijd en levert niets op. Want als je veel vlogs maakt of discussieert over bijvoorbeeld het woke gehalte van een film, dan nog maak je reclame voor die film en verspil je kostbare energie, die je ook kunt steken in het bekijken van iets wat je wel de moeite waard vindt. Of zoals July: in het MAKEN van iets wat je de moeite waard vindt. Kortom, koop en geniet van de producties die een alternatief bieden voor de woke mainstream.

En als je wel in discussie gaat met de ander, probeer dan zijn standpunt te herhalen om te zien of je snapt wat hij precies bedoelt, anders praat je alleen maar met het idee dat je van iemand hebt, niet met de persoon zelf. Persoonlijk voel ik op dit moment geen behoefte om met wokies te praten, maar July geeft dus een goede tip voor beide partijen als ze wel willen discussiëren.

Dus neem even de tijd om dit relaas van July te bekijken, zet sociale media uit en pak dan een film of comic uit de kast waar je gek op bent.

Categorieën
Comics Juniorpress

Bedankt, Juniorpress!

Op de foto zie je enkele omnibussen die ooit door Juniorpress zijn uitgegeven. Ik maakte de foto in stripwinkel Akim waar nog steeds vaak oude Juniorpress-comics te koop zijn. Fijn voor verzamelaars zoals ik en voor jonge lezers die comics in het Nederlands willen lezen.

Dat kan tegenwoordig ook door uitgaven van Dark Dragon Books, maar dat zijn afgeronde verhalen die in een paar albums worden uitgegeven. Best tof, maar niet hetzelfde zoals vroeger, toen je gewoon iedere maand een deeltje van Spektakulaire Spiderman of De X-Mannen kon kopen. Dankzij dat maandelijkse ritme leefde je met de personages mee en volgde je ontwikkelingen en gebeurtenissen op de voet. Je groeide samen met ze op.

Als de comics niet elke maand uitkwamen, dan wel eens per twee of drie maanden. Nog steeds een fijn ritme.

Je vond ze in het schap bij de supermarkt, Bruna en de stripwinkel. Kortom, iedereen kon ermee in aanraking komen. Tegenwoordig is dat maandelijkse ritme niet meer rendabel voor een uitgeverij, maar het is de mensen van Juniorpress een paar decennia dus wel gelukt om op deze manier comics uit te geven. En dat is een mooie prestatie.

Dankzij Juniorpress leerde ik helden als Spider-Man, Batman en de Hulk kennen. Helden voor het leven. En dankzij de serie Marvel Superhelden nog veel meer van hun collega’s. Het verhaal ‘Daredevil: Born Again’ dat in die serie stond is nog steeds een van mijn favorieten, evenals ‘Spider-Man vs. Wolverine’. Maar daarnaast waren de team-ups tussen Spider-Man en collega’s altijd leuk om te lezen.

Het is weliswaar nog lang geen Thanksgiving, maar toch voel ik dankbaarheid naar de oud-medewerkers van Juniorpress.

Categorieën
Media

Ik hou (niet meer) van Instagram

Het is tijd om Instagram op een heel laag pitje te zetten, want ik erger me teveel aan deze app.

Op dit moment heb ik twee accounts op Instagram: eentje onder mijn eigen naam en die van De Comicverzamelaar. Vooral die laatste heb ik de afgelopen drie jaar gebruikt om bij te houden wat ik lees, mooie afbeeldingen uit comics te delen met andere verzamelaars en om mijn YouTube-video’s te promoten.

Ook stelt het hebben van een account mij in staat om interessante verzamelaars te volgen. Dat is eigenlijk de reden waarom ik mijn account nog niet op non-actief heb gezet, want eigenlijk ben ik wel klaar met Instagram.

Wat mij tegenstaat aan Instagram:
1. Veel mensen gebruiken het om iets te verkopen.

2. Ook al druk ik op ‘volgend’, toch krijg ik lang niet alles te zien van de mensen die ik volg. Daarom bezoek ik vaak hun individuele pagina en dat is bijna alsof je een blog met plaatjes bezoekt. Maar toch vind ik dat onhandig. Het algoritme bepaalt wat ik wel en niet te zien krijg, en dat ben ik zat.

3. Een tijdje leek Instagram een mooi alternatief voor een blog bijhouden, maar in de praktijk blijkt dat bijna niemand lange teksten leest op dit platform. Dat is niet zo gek, want het is een visueel medium. Een andere handicap is dat je teksten maar maximaal 2000 tekens kunnen zijn en daardoor dus niet al te lang. Echt uitgebreid bloggen is er dus niet bij.

4. Video’s worden veel meer gepusht dan vroeger. Als ik video wil kijken, ga ik wel naar YouTube. Het leuke aan Insta vond ik juist dat mensen foto’s met elkaar delen. Dat had iets rustgevends. De video’s zijn vaak druk en het geluid staat hard. Oorspronkelijk was deze app ook bedoeld om leuke momenten te delen met je vrienden, maar onder invloed van Meta is dat toch echt iets anders geworden.

5. Ik open de app te vaak als ik me even verveel of niet weet hoe ik verder moet. Dat is geheel aan mezelf te wijten, maar ook aan de meer verslavende elementen van dit soort socialemedia-apps. Een vervelende gewoonte die mijn flow onderbreekt en voor meer afleiding zorgt dan nodig is.

Je hebt altijd een keuze
Gelukkig is Instagram geen eerste levensbehoefte en kan ik dus best zonder. Bovendien is gedrag altijd te veranderen. Daarom ga ik de komende tijd mezelf aanleren minder vaak in te loggen. De app heb ik van mijn telefoon verwijderd en een van mijn accounts heb ik al gedeactiveerd. Nu alleen nog minder inloggen op mijn computer.

Minder inloggen is wel wat lastig, want mijn vrienden van Bammerdebam gebruiken de Instagram-app intensief om met elkaar te chatten. Daar ga ik dus een deel van missen. Het belangrijke nieuws kan gewoon via onze Whatsappgroep gedeeld worden.

En als ik wel weer de behoefte voel een foto met de wereld te delen, dan doe ik dit waarschijnlijk gewoon op dit blog.

Categorieën
Bloggen

Bloggen, twintig jaar later

27 augustus 2006 begon ik met bloggen. Ik plaatste mijn eerste tekst op het blog Mike’s Webs, toen nog ondergebracht bij Blogger, en het avontuur begon.

Ik schreef recensies van films en stripverhalen, maar ook over dagelijkse zaken zoals uitgaan, de zoektocht naar liefde en soms een maatschappelijke beschouwing. Mijn perspectief op de wereld, zoals het een blog betaamt.

Het visitekaartje van mijn oude blog.

Al die uren schrijven waren een goede training voor mijn schrijfspieren. Ik vind het heerlijk om met taal bezig te zijn en na te denken over hoe ik het beste een gedachte of gebeurtenis kan verwoorden. Dankzij het bloggen werd ik een betere journalist en ontwikkelde ik de discipline om twee boeken te schrijven. Ook deed ik gaandeweg de nodige kennis op over HTML, WordPress en publiceren op het web.

De stukken over strips leverden ook bekendheid op in de Nederlandse stripwereld. Mijn blog werd door striplezers, -makers en -uitgevers gelezen. Het blog was toen onderdeel van mijn werk als freelance journalist met als specialisatie het beeldverhaal, film en popcultuur. De grootste verdienste van al die jaren online publiceren zijn echter de vriendschappen die ik met andere bloggers sloot. Er was toen een hechte community van bloggers. We volgden elkaars blogs en ontmoetten elkaar ook in de echte wereld.

Die community bestaat tegenwoordig niet meer. Veel bloggers hielden ermee op of begonnen te posten op Facebook, Instagram of andere door algoritmen gereguleerde platforms. Zelf dook ik in de oneindige contentoceaan van YouTube en nog steeds maak ik met heel veel plezier vlogs. Op YouTube heb ik inmiddels een nieuwe community opgebouwd.

Toch verlang ik de laatste tijd weer terug naar ‘het oude internet’ gevuld door individuen die hun gekke, mooie, ontroerende beschouwingen, foto’s en filmpjes publiceerden. Je kon iedereen volgen die je wilde met een RSS-feed-app. Je hoefde geen account te hebben; je aandacht werd niet gestuurd naar wat de heftigste reactie bij je moest losmaken; en niet alles leek te gaan om de verkoop van een product of ideologie. Het internet voelde vrijer, spannender, avontuurlijker. Wellicht was dat een illusie, maar die illusie was zeer overtuigend.

Daarom ga ik vanaf nu weer op zoek naar de vrije bloggers en vloggers. Ze zijn er vast nog wel. En zelf wil ik ook weer vaker bloggen. Gewoon op mijn eigen site. Door nare omstandigheden heb ik het oude blog tijdelijk offline moeten zetten. (Dat is een lang vervelend verhaal voor een andere keer.) Dus dit wordt in meerdere opzichten een nieuw begin.

Categorieën
Boeken De Comicverzamelaar Video

Mijn nieuwe boek is nu te koop


Met plezier en trots laat ik je weten dat mijn nieuwe boek uit is. Dagboek van een comicverzamelaar: Verzamelavonturen in de wereld van het beeldverhaal is vanaf nu te koop op mijn site: www.michaelminneboo.nl/boeken

Categorieën
Mike's notities

Abonneer je op mijn nieuwsbrief

Abonneer je op mijn nieuwsbrief De Comicverzamelaar. Dat kan via deze link: http://eepurl.com/i4xIGc.

Categorieën
Mike's notities

Denkend aan Rien Bonte

Een gedicht met melancholische toon van Rien Bonte:

Het gedicht is opgenomen in Meulenhoffs Dagkalender 1994, samengesteld door Hans Warren.

Vorig jaar kreeg ik deze oude scheurkalender cadeau van een van de zussen van Bonte. Rien Bonte was mijn leraar Nederlands op de middelbare school. Later werd hij ook een vriend bij wie ik wel eens langs ging om gezellig te filosoferen over het leven. Rien gaf me ook raad over hoe te schrijven en stimuleerde mijn creatieve ondernemerschap. Daarvoor ben ik hem nog steeds erg dankbaar.

Rien was leraar, dichter en auteur van boeken als Watrama’s groen paleis en Antoni van Leeuwenhoek: De wereld in een korrel zands. Ook was hij een kenner van de geschiedenis van Hoorn. Ik kan me nog een levendige rondleiding van Rien door de binnenstad herinneren.

Toen vorig jaar Mijn vriend Spider-Man uitkwam, wilde ik Rien het eerste exemplaar geven bij de boekpresentatie. Ik was heel benieuwd naar wat mijn oud-leraar Nederlands van mijn eerste boek ging vinden. In het bijzonder omdat hij een kleine rol in het verhaal had. Rien en ik waren het immers niet over eens wat goede strips zijn en die vriendschappelijke discussie begon al tijdens de eerste les die ik van hem had. Dat moment zit in het boek.

Een paar weken voor de presentatie wilde ik Rien bellen om hem te vertellen dat het boek eraan kwam. Toen overleed hij plotseling. Ik was bij de begrafenis, net als veel oud-leerlingen, want Rien was geliefd. Een paar weken later bezocht ik Bonte Boeken: de tweedehandsboekwinkel van de familie Bonte, waar ik zijn vader en zus aantrof.

Toen ik nog in Hoorn woonde, kwam ik geregeld bij Bonte Boeken. Het was mijn vaste stek voor tweedehands leesvoer. Het is altijd gezellig in de winkel en de medewerkers, allemaal Bontes, hebben altijd zin in een praatje.

Ik vertelde ze me over mijn bedoeling om het eerste exemplaar aan Rien te geven en nu dat niet meer kon, wilde ik hen graag een exemplaar van het boek overhandigen, zodat het toch bij de familie terechtkwam.

Zus en vader vonden het best bijzonder en beloofde het boek aan Riens enige zoon te geven.

Riens zus schonk een kopje thee voor me in, en we praatten wat over haar broer. Wat voor toffe leraar en heerlijk mens hij altijd geweest was. Als bedankje voor het boek, kreeg ik van Riens zus dus de kalender vol met gedichten. Het was een emotionele gebeurtenis, die middag in de boekenwinkel.

Sommige mensen maken in je leven diepe indruk door wat ze doen en wie ze zijn. Rien was zo iemand. Vandaag lees ik zijn gedichten en denk ik aan Rien.

Rien Bonte (1952 – 2017)

Dit is een van mijn favoriete gedichten van Bonte:

EINE KLEINE NACHTMUSIK

We zaten eindeloos te turen
Naar de Pleiaden en de Zwaan
We telden kraters in de maan
En met het carillon de uren

Vanuit de tuintjes van de buren
Dreef soms eens wat gefluister aan
Maar te gedempt om te verstaan
Die nacht van hooi en houtskoolvuren

De wereld had zich neergelegd
De glazen stonden volgeschonken
Een hemelsbrede baan van vonken
Kon er ruimschoots in terecht
We namen onze wijn en dronken
Maar we zwegen: alles was gezegd.

Rien Bonte.

Categorieën
Boeken Comics Spidey's web

Boekpresentatie van Mijn vriend Spider-Man

Woensdag 7 juni 2017 was voor mij een historische dag. Je presenteert immers maar een keer je debuut. En dan ook nog aan een groot publiek.

De presentatie vond plaats in Scheltema te Amsterdam, toch eigenlijk een tempel voor het boek. Daar was ik erg blij mee, want ik vind het een fijne boekwinkel en de boekverkopers hebben hart voor de strip. Ieder jaar organiseren ze een hele maand over strips in januari. Verder weten ze duidelijk wat ze doen, want qua apparatuur en catering was alles goed geregeld.

Minneboo is blij. Foto: Linda Delis.

Voor mij was het een spannende, chaotische en vooral emotionele middag. Mijn ouders waren erbij: mijn vader en mijn twee moeders. (Nee, hij is geen bigamist, gewoon opnieuw getrouwd.) Mijn broertje en zusje, mijn zwager. Mijn schoonfamilie, mijn geliefde. En verder heel veel vrienden en bekenden. In de lange signeerrij kwamen ook enkele onbekende gezichten voorbij. Leuk om nieuwe Spidey-fans te ontmoeten.

Bruno Felix, de man van Submarine Channel en co-uitgever van SubQ gaf me een warme en leuke introductie. Hij had het Spider-Man-kostuum van zijn zoontje meegenomen. ‘Dankzij Michaels boek kan ik eindelijk snappen waarom mijn zoontje zo’n pak wil dragen,’ zei hij. Het is onder andere aan Felix te danken dat het boek er nu is, want hij en Bart Wessels waren allebei enthousiast over het concept en gaven de uitgave groen licht.

Bruno Felix. Foto: Daan Westerink.

Daarna gaf ik een korte lezing over de totstandkoming van het boek. Wat ik eigenlijk altijd vergeet te vertellen op dat soort momenten, en dus gisteren weer, is dat het boek ook een beetje een monumentje is voor de mensen die ons zijn ontvallen. Ik voer niet alleen mijn ouders in het boek op als personage, maar ook de inmiddels overleden grootouders die een belangrijke rol in leven hebben gespeeld. En Rien Bonte, mijn oud-leraar Nederlands, die onlangs overleed, heeft ook een rol in het boek.

Damn, er wordt naar me geluisterd! Foto: Linda Delis.
En soms ook gelachen. Foto: Bruno Felix.

Maar bovenal is het boek toch een eerbetoon aan Peter Parker. Zo kon ik eindelijk iets terugdoen voor meer dan dertig jaar leesplezier, troost en vriendschap.

Maaike van Veen, die mij in het begin erg heeft geholpen om dit project op de rails te zetten, gaf ik het zogenaamde eerste exemplaar. Maaike hielp me met het schrijven van het voorstel voor uitgevers en maakte me wegwijs in de Nederlandse uitgeverswereld.

Maaike krijgt ‘het eerste exemplaar.’ Foto: Linda Delis.

Het was ook erg leuk dat Daan Westerink en Linda Duits erbij waren. Zij zijn twee van de experts die ik voor het boek heb geïnterviewd. De anderen konden er helaas niet bij zijn.

Het signeren was een overweldigende ervaring. Het is een beetje gek om zo maar in een nieuw boek te gaan schrijven. Zeker met mijn moeilijk te lezen handschrift. En wat schrijf je er dan eigenlijk in? In ieder geval de naam van de koper zou je denken. Maar door de zenuwen slaagde ik erin om twee mensen een nieuwe naam toe te bedelen. Op zich slim natuurlijk: als je iemand die Phil heet Chris noemt, en hij kent toevallig een Chris, dan kan hij het boek cadeau doen en zelf nog een exemplaar kopen. Zo komen we wat sneller door de voorraad heen.

‘De boeken zijn bijna op!’ roept Esther Gasseling van Uitgeverij Xtra. Foto: Linda Delis.
Nuff said. Foto: Daan Westerink.

Overigens hadden we daar gisteren niet over te klagen want op een gegeven moment waren de boeken op. Er waren dus meer kopers dan boeken. Hopelijk is dat ook een voorbode voor de volledige verkoop van deze eerste druk, al vond ik het vervelend om mensen teleur te stellen. Hopelijk kan ik het goedmaken door binnenkort nog een krabbel in hun exemplaar te zetten, als ze dat willen.

‘Dit is de eerste en de laatste keer dat ik in de rij sta voor Michael Minneboo. De boekpresentatie is wel errug leuk en een groot succes!’ schrijft vriend Jooper op zijn fakebookpagina. De foto is ook van hem.

Op dit moment ben ik de middag nog een beetje aan het verwerken. Het was een overweldigende ervaring. Blij dat mijn ouders trots zijn, en om het enthousiasme bij mensen te zien. Ik kreeg nog een paar heel aardige presentjes van mensen, waaronder een oude Spinneman-comic. (Die laat ik binnenkort even zien.)

Via deze weg wil ik iedereen die aanwezig was (of aanwezig wilde zijn en niet kon komen) van harte bedanken. Het was voor mij een hartverwarmende middag.