Categories
Spidey's web Strips

Spider-Man vs. Juggernaut

‘Nothing Can Stop the Juggernaut’ is een klassiek Spider-Man-verhaal waarin schrijver Roger Stern laat zien dat Spider-Man nooit opgeeft, ook als zijn tegenstander een maat of twee, drie te groot voor hem is.

Achter in Mijn vriend Spider-Man heb ik dit avontuur opgenomen in mijn top 15 beste Spider-Man-verhalen. Het is een van de zwaarste gevechten die Spidey ooit gevoerd heeft. Al mag je daar natuurlijk best over twisten. Onze held heeft immers verschrikkelijk veel confrontaties moeten doorstaan in zijn carrière en daarbij neemt Spider-Man het vaak op tegen een enorme overmacht.

Dit blijft echter een van mijn favorieten. Niet in de laatste plaats vanwege het strakke tekenwerk van de toen nog jonge John Romita Jr. geïnkt door Jim Mooney.

Categories
Spidey's web Strips

Spidey vs. Sandman vs. Hydroman

Ik weet niet zeker of de titel van deze blogpost helemaal grammaticaal correct is, maar hij klopt wel als je naar deze cover kijkt:


Spidey krijgt in dit deeltje te maken met twee schurken die allebei achter dezelfde vrouw aan zitten. Superheldensoap!

De cover is getekend door John Romita Jr. en Al Milgrom.

Categories
Spidey's web Strips

Cover Amazing Spider-Man #233

Een van mijn favoriete John Romita Jr. covers.

Deze is geïnkt door Al Milgrom.

Categories
Spidey's web Strips

Warme omhelzing

Spider-Man en Black Cat maken het gezellig op een dak in New York.

Script: Roger Stern.
Tekening: John Romita Jr. en Jim Mooney.
Kleur: Bob Sharen.

Uit: Amazing Spider-Man #226.

Categories
Minneboo leest Strips

Troostlezen

Toen ik nog op school zat, was ziek zijn vaak fijn, want dan hoefde je niet naar school. De eerste dagen waren vervelend, maar de laatste dagen, dat ik me alweer beter begon te voelen maar toch nog thuis mocht blijven, waren het beste. Dan kon ik lekker films kijken of strips lezen terwijl je aan het herstellen was.

Dark Knight III: Master Race. Andy Kubert.

Als volwassene kijk ik toch anders tegen ziek zijn aan.
Al een paar dagen heb ik een flinke griep die me thuis en van het werk houdt. Schrijven lukt niet echt, bloggen ook niet. De ideeën voor blogposts stapelen zich in mijn wattenhoofd op, maar ik kan er dus verder even niets mee.

Frustrerend maar niet heel erg. Het zij zo.

Vervelender vind ik het dat ik allerlei afspraken moest afzeggen deze week en dat ik de persvoorstelling van de nieuwe Blade Runner moest overslaan.

Maar goed, uiteindelijk ga je daar ook niet dood aan.

Om de tijd door te komen, heb ik een stapel strips besteld bij Cheap Comics:

HELLBLAZER TP VOL 01 ORIGINAL SINS NEW ED

FREAKS O/T HEARTLAND HC

TERRY MOORES ECHO COMPLETE ED SC

BATMAN DARK KNIGHT MASTER RACE HC

SIEGE NEW AVENGERS TP

DARK KNIGHT RETURNS THE LAST CRUSADE DLX ED HC

ALL STAR BATMAN TP VOL 01 MY OWN WORST ENEMY (REBIRTH)

Dark Knight III Cover door Jock.

Lekker veel Batman-comics dit keer. Over hem heb ik al een tijdje geen nieuwe verhalen gelezen, dus daar heb ik extra zin in. Ben dan ook meteen aan Batman: The Dark Knight III: Master Race begonnen. De eerste paar hoofdstukken zijn echt smullen dankzij het puike schrijfwerk van Frank Miller en Brian Azzarello. Andy Kubert weet aardig in de buurt te komen van Millers stijl die hij in de eerste Dark Knight Returns-strip hanteerde, zonder zijn eigenheid te verliezen.

En die andere Batman-strips zag ik meteen zitten toen ik erachter kwam dat John Romita Jr. die getekend heeft. Mijn favoriete tekenaar die een van mijn favoriete striphelden tekent.

(Ja, echt: na Spider-Man is Batman mijn favoriete superheld.)

Geen idee hoe lang die griep gaat duren, maar in ieder geval heb ik iets leuks te doen om de tijd mee door te komen.

Zo, en toch nog een stukje geschreven. Take that, fucking griepvirus!

Categories
Juniorpress Spidey's web Strips

Missende strippagina’s

Vandaag heb ik lekker ouderwets wat Spider-Man-comics van Juniorpress gelezen. Het zesdelige verhaal ‘Het moordcomplot’ om precies te zijn, dat in 1990 is gepubliceerd.

Marvel bracht toentertijd in de zomermaanden twee Amazing Spider-Man-comics per maand uit in plaats van één. Leuk voor de lezers, maar dubbel zoveel werk voor tekenaar Todd McFarlane die een van de delen door Erik Larsen liet tekenen.

In ‘Het moordcomplot’ of ‘The Assassin Nation Plot’ gaan Spider-Man, Silver Sable en Paladin naar Symkaria, het land waar Sable vandaan komt, om de koning te beschermen. Een internationaal complot probeert Amerika en Symkaria tegen elkaar op te zetten. Uiteindelijk blijkt Red Skull hierachter te zitten. Die wil ervoor zorgen dat de Amerikaanse economie tot wankelen wordt gebracht zodat hij uiteindelijk de macht kan overnemen. Zoiets.

Missende pagina’s en covers
Omdat Juniorpress niet wilde dat de serie Spektakulaire Spider-Man achter ging lopen op de Amerikaanse series, plaatsten ze anderhalve comic in de Nederlandse uitgaven. Hierdoor misten de lezers niet alleen de covers van sommige deeltjes, maar moesten er ook enkele bladzijden sneuvelen. Dat laatste geldt zeker voor de Special waarin de laatste drie delen van het verhaal zijn opgenomen. Die waren namelijk maar 64 pagina’s, terwijl drie comics gemiddeld 66 strippagina’s bevatten.

Deze cover is niet in de Nederlandse uitgaven opgenomen.
En deze helaas ook niet.

Door slim te selecteren miste je als Nederlandse lezer die pagina’s eigenlijk niet. Zeker niet als het om een cliffhanger gaat die op de splash page van het volgende nummer nog eens herhaald wordt.

Het is echter altijd een leuke verrassing als je later de Amerikaanse versies leest en die pagina’s dan opeens tegenkomt. In de begindagen van Spektakulaire Spider-Man bestonden alle Nederlandse uitgaven uit anderhalve comics, dus miste je om de haverklap zo’n pagina.

Hier is een van die missende pagina’s:

Het is de splash page van Amazing Spider-Man #232 en die is niet opgenomen in Spektakulaire Spider-Man #43.

Categories
Strips

Oude Storm

Een character sheet van Storm, gemaakt door tekenaar Dave Cockrum.

Bron afbeelding: Funnypages.tumblr.com.

Een character sheet moet de tekenaars een duidelijk beeld geven van hoe een personage eruit ziet. Kennelijk was het Cockrum die in 1977 bepaalde hoe Storm er toen uitzag.

Dave Cockrum (1943 – 2006) tekende vroeger de X-Men en deed dat heel goed, vind ik. Samen met Len Wein creëerde hij Storm, Nightcrawler en Colossus.Samen waren Cockrum en Wein verantwoordelijk voor de herlancering van de serie X-Men in 1975.

Een paar jaar later krijgt de Afrikaanse schone die met haar mutanten-gave controle heeft over het weer, een make-over. Storm ging punk en liep met een Mohawk rond. Zo zie ik haar eerlijk gezegd het liefste. Want Storm is nogal een stoere dame. En dat mag je best aan haar zien.

Storm en Rogue. Illustratie: John Romita jr. en Dan Green.
Categories
Spidey's web Strips

Toen Ben Reilly stierf

Weet je, eigenlijk mag ik die Ben Reilly wel.

Ja, echt. Reilly kan er ook niets aan doen dat hij niet weet dat hij niet de echte Spider-Man is, maar een kloon van Peter Parker. Hij probeert gewoon mensen te helpen en te redden omdat hij superkrachten heeft. Net als de echte Spider-Man.

Tot aan zijn dood in Spider-Man #75: Revelations, Part Four, weten wij ook niet zeker hoe de vork in de steel zit. Maar als het lichaam van Ben tot as vervalt, is duidelijk dat Peter Parker de echte Spider-Man is en Reilly een kloon. Meer dan een jaar in comicstijd hielden de makers van Marvel ons voor dat de situatie precies andersom was.

Ik heb het natuurlijk over de gewraakte kloonsaga uit de jaren negentig waar ik de afgelopen weken delen van las. Begrijp me niet verkeerd: dat hele kloonidee staat me tegen en hoe de mensen bij Marvel uiteindelijk de boel hebben teruggedraaid kan me evenmin bekoren, maar dat neemt niet weg dat sommige avonturen van Ben Reilly best lekker leesvoer waren.

Kloonsaga
Het idee dat Peter Parker een kloon bleek van de originele Spider-Man was bedacht om de superheld een verjongingskuur te geven, maar omdat de fans voor het merendeel Ben Reilly niet accepteerden als nieuwe Spider-Man, werd die beslissing later weer teruggedraaid. Ingewikkeld? Ja, dat was het. In mijn boek Mijn vriend Spider-Man ga ik hier uitgebreider op in en wat dit soort retcons doen met de fans.

Gisteravond las ik de laatste bundel van de Complete Ben Reilly Epic. Delen hiervan heb ik ooit in het Nederlands aangeschaft, maar tot mijn grote vreugde waren er aan het slotakkoord van Reilly in de Amerikaanse uitgaven enkele scènes toegevoegd in de trade paperback die niet in de oorspronkelijke uitgave zaten.

Reilly Sterft nadat hij doorboord is door een goblin glider en van heel hoog op een auto is gevallen.

Afscheid
In een scène komen vrienden en familie bij Peter en Mary Jane bijeen om te rouwen. Het echtpaar heeft zojuist een miskraam gehad en hun spirituele broer Ben verloren. In de scène erna strooit Peter het as van Ben uit vanaf de Brooklyn Bridge. Zo krijgt Reilly de begrafenis die in het origineel ontbrak.

Die abortus van Mary Jane zit me nog steeds niet lekker. Ook dat Norman Osborn de mastermind achter de hele kloonsaga bleek te zijn, niet. Maar goed, we hebben het hier over strips die meer dan twintig jaar geleden uitkwamen. Ik koester dus geen wrok. Bovendien zit wat Mark Ginocchio hierover te zeggen heeft, logisch in elkaar:

So put all that aside – it’s a lot to ask, I realize – because once you move past the unsteady narrative, the infanticide and the silly deus ex machina, you should hopefully realize that Norman’s inevitable return to the Green Goblin persona led to one of the most gripping and emotionally fraught Spider-Man battles from the 1990s. Rather than ease Osborn back into the Spider-Verse, Marvel delivers “The Night of the Goblin,” which depicts crazy Norman acting as unhinged as he’s ever been (until Warren Ellis played around with the character in Thunderbolts). He’s basically Spider-Man’s worst nightmare fully realized, dropping pumpkin bombs from the sky like it’s the early 1970s and attempting to kill everybody Peter has held dear since the character was first created.

And that’s when it all starts to make sense. Sure, resurrecting a character that had been dead for more than 20 years, who died in one of the most important comic book stories of all-time, is such a 90s thing to do. But if the Spider-books were going to be moving on from the “Clone Saga” – which they desperately needed to do – bringing Norman back into the fold was a necessary move. Spider-Man’s rogues gallery had been decimated by poor editorial choices, leaving only the Jackal, Electro and Carnage as the only pseudo “A” listers to break out for a big story. And considering the reader had just gotten a steady diet of Jackal for the past few  years, and Carnage had played himself out (and Electro isn’t THAT big of a deal), a revived Norman  was the best way to balance the scales and create believable conflict in a Spider-Man comic again.

Zoals gezegd: over de kloonsaga koester ik geen wrok. Laat ons in plaats daarvan genieten van het fantastische tekenwerk van John Romita Jr. geïnkt door Scott Hanna.

Categories
Strips

Spider-Man en X-Files

Een romantische cover met Spider-Man en Mary Jane, getekend door Mike Weiringo en ingekleurd door Jeff Dillon.

Het is de cover van Overstreet’s Fan: een commercieel fanmagazine dat in 1995 en 1997 uitkwam. Een van de gimicks van dit blad was dat de nummers met twee covers verschenen. Behalve deze Spidey-cover zijn er dus ook nummers 22 (april 1997) met een cover van Lois & Clark, van de gelijknamige tv-serie. Nummer 22 staat in het teken van Valentijnsdag, vandaar dat Spidey een bloemetje en bonbondoos voor zijn vrouw mee heeft.

Twee nummers later was het trouwens weer gedaan met het magazine. Een eerdere cover werd getekend door John Romita Jr.:

Tijdcapsule
Ik vind het altijd leuk om door dit soort oude magazines te bladeren. Het zijn tijdcapsules. De artikelen promoten vooral producten en zijn dus niet heel inhoudelijk, maar zo’n magazine geeft een aardig beeld van wat er toen uitkwam. Er staat een artikel in over de toenmalige stand van zaken in Spidey-land, maar ook een cd-recensie van Emancipation van Prince.

En Lois & Clark dus. Niet de beste of leukste tv-serie rondom Superman, maar je moest het er maar mee doen. Wat dat betreft zijn er nu veel meer en betere tv-series rondom superhelden.

Ook leuk: er zat een promokaart in voor een tradingcard serie van the X-Files. Hier de voor en achterkant van die kaart:

De kwaliteit van de foto’s op de kaart is opmerkelijk genoeg erg laag. Het is wel leuk om te zien hoe jong Gillian Anderson en David Duchovny toen nog waren.

Ik kwam aan dit verdwaalde exemplaar van Overstreet’s Fan dankzij stripwinkel Henk waar ik dinsdag even was om The Wicked + The Divine #1 te kopen. Bij iedere aanschaf mag je daar uit een doos met gratis uitgaven iets uitzoeken. De cover van Mike Weiringo viel me meteen op. Hij tekende Spider-Man altijd wat te veel als een cartoon vond ik, maar toch vind ik het geen slechte tekenaar. En deze illustratie vind ik gewoon tof.

Categories
Bloggen Strips

Jim Lee’s Barbie

Tof hoe stripmakers steeds meer bloggen tegenwoordig. Wie Jim Lee bijvoorbeeld volgt op Instagram, wordt getrakteerd op mooie schetsen, tekeningen en boeiende achtergrondinformatie.

Recent trof ik daar dit verhaal aan over Jim Lee’s sexy interpretatie van Barbie.

barbie-jim-lee
Lee schrijft:

I drew this when I was 30. Mattel had invited many different kinds of artists to draw their interpretation of Barbie for a 35th anniversary Art book. I asked if I could do whatever I wanted. They said yes it was ok to do whatever. “You sure?” Yes, we are sure. I submit this piece of Barbie and Skipper. It didn’t make the cut. Obviously, I still had issues.

En ach, als we nu toch bezig zijn, deze Iron Man van Lee kon mij ook bekoren:

jim-lee-iron-manLee:

‘My favorite versions of ol’ shellhead was drawn by JRJR with Bob Layton and Moebius of all artists. This very quick sketch on the back of an old Punisher War Journal page from back in the late 80’s attempts to combine the two takes.’

(Overigens kwam ik erachter dat Lee op Instagram zat door het Tumblr-blog Comic Book Women.)

Categories
Spidey's web Strips

Spidey’s web: Beeldrijm

Kevin Maguire maakte onderstaande illustratie van mijn favoriete stripheld en zijn rogues gallery:

spidey-foes-by-kevin-maguire

Het is een variant cover van Amazing Spider-Man vol. 3 #1, maar dat is niet de reden waarom ik deze illustratie laat zien. Hoewel ik de schurken niet bijzonder fantasierijk in beeld gebracht vind, ze kijken bijna allemaal heel boos, kan de getekende Spider-Man mij wel zeer bekoren. Niet alleen omdat Maguire het kostuum mooi weergeeft, maar vooral door de houding die Spidey aanneemt. Die doet mij namelijk meteen denken aan hoe Fred Waugh Spider-Man gestalte gaf in de tv-serie.

Kijk maar eens naar deze publiciteitsfoto:

spider-man-70s-promo14

En naar dit frame uit de pilot: de houding is weliswaar niet helemaal zoals die in de tekening, maar rijmt genoeg, vind ik.

spiderman 70s ninjas 2Ook deze illustratie doet me erg aan de tv Spider-Man denken. Dat komt vast door zijn beetje gebogen houding en het feit dat hij een stuk papier in zijn handschoen bewaart. Een beetje knullig, en dus precies de seventies Spider-Man.

John Romita Jr. ASM 210
John Romita Jr. ASM 210

spider-man-70s_fred_waughHet beste voorbeeld van vormrijm in een live-action productie van Spider-Man heeft echter niets met de tv-serie te maken, maar is dit shot uit Spider-Man 2 (2002):

Spider-Man No More.
Spider-Man No More.

Dat is ook niet zo gek, want het scenario van deze film is deels gebaseerd op het verhaal ‘Spider-Man No More’ uit Amazing Spider-Man #50. Daarin vinden we deze klassieke illustratie:

spider_man_no_more

Categories
Minneboo leest Strips

Minneboo leest: Marvel Age

Mijn zoektocht naar oude Marvel Age comics bracht me bij verschillende stripwinkels in de afgelopen weken. Bij Henk Comics en Manga Store vond ik een hele stapel en op Dutch Comic Con vond ik nummer 4.

Marvel Age was een uitgave van Marvel waarin nieuwe series, verhalen en andere zaken werden aangekondigd. Met previews, maar vooral ook interviews met de makers. De serie liep van 1983 tot en met 1994 en beslaat 140 comics.

Ik hoef ze niet alle 140 te hebben. Ik concentreer me op dit moment op nummers die opvallen, zoals anniversary specials, mooie covers en interviews met makers die ik bewonder. Vooral de dertigste verjaardag van Marvelhelden werd goed gevierd in Marvel Age. De stukken zijn vaak geen uitgebreide terugblikken, maar meer interviews met hoe men die verjaardag wilde gaan vieren en welke speciale uitgaven eruit zouden komen dat jaar. Ik vond het retrospectief over Daredevil in #106 in ieder geval erg leuk: veel schrijvers en tekenaars die aan deze held gewerkt hebben, komen daarin aan het woord.

Steve Gerber:

‘Gosh, I haven’t even thought about Dardevil in years. At that time he was in San Francisco. The reasoning was that every other super hero was in New York, so Gerry Conway figured it would make Daredevil a little different. I got onto the book sometime after that, and eventually moved him back to New York… mostly because I had never been to San Francisco!

In issue #100, we had a story that had Jann Wenner, editor of Rolling Stone Magazine, wanting to do a story on Daredevil, since he was the town’s only super hero. I was a real avid reader of Rolling Stone, and although we had no idea what he looked like I just described to Gene Colan what I thought he looked like. I met Wenner years later, and Gene’s drawing of him were very close!’

Omdat ik de beroerdste niet ben, heb ik Daredevil #100 er even bij gepakt. Hier is die beruchte ontmoeting tussen Daredevil en Wenner:

DareDevil 100-08Erg leerzaam hoor, die oude Marvel Ages.

Zondag zat ik een paar uurtjes op de bank heerlijk in de stapel te lezen. Hier een selectie van de aangeschafte covers die er wat mij betreft uitspringen. En ja, daar zit voor werk tussen van John Romita Jr. Dat blijft toch mijn favoriete Marvel-tekenaar – ook al tekent hij nu even voor DC Comics. En ja: er zijn vast nog veel meer mooie Marvel Age covers, maar die comics moet ik eerst nog op de kop tikken. Voor een leuke prijs uiteraard, want het moet wel leuk blijven.

marvel-age108-jrjrmarvel_age_114marvel-age-111-coverMarvel_Age_Vol_1_106Marvel_Age_Vol_1_130Marvel_Age_Vol_1_90

De geinkte versie van de cover van Marvel Age 119 door John Romita Jr. en Dan Green.
De geïnkte versie van de cover van Marvel Age 119 door John Romita Jr. en Dan Green.