Posts Tagged ‘Joaquin Phoenix’

Over JOKER (2019) gesproken… | Vlog 238

Sunday, October 6th, 2019

Voordat de film Joker (Todd Phillips) in de bioscoop draaide, veroordeelden mensen de fillm al. Joker zou aanzetten tot geweld, vooral door witte mannen die geen vriendin kunnen krijgen. In de VPRO Gids van deze week staat daar een fantastisch artikel over door Gerhard Busch waarin de argumenten worden weerlegd.

Linkjes:

Check: https://www.vpro.nl/cinema/lees/artikelen/specials/2019/Joker–moreel-ambigue-karakterstudie-van-een-treurige-clown.html

En bekijk vooral deze fantastische video over de hele zaak van Midnight’s Edge:
https://youtu.be/yLJbIUUYzy4

Ik was deze week te gast bij Super Powerpraat van Power Unlimted om over Joker te praten en over de terugkeer van Spider-Man in de MCU: https://youtu.be/tPVV9n1mPsQ

En tot slot mijn recensie van Joker op mijn website.

Filmrecensie: Joker

Sunday, September 29th, 2019

Joker geeft de origin story van een Joker, net per se dé Joker. Tegelijkertijd behandelen de filmmakers tijdloze thema’s die nu urgenter lijken dan ooit.

Joker is een fascinerende en ontrustende karakterstudie van Arthur Fleck, een man met psychische problemen die overdag in te huren is als clown en het ‘s avonds probeert te maken als stand-up comedian. Maar losers als hij zijn vaak zelf het mikpunt van spot. Fleck woont bij zijn moeder in huis die hij liefdevol verzorgt. Hij houdt zich met moeite staande in Gotham City, een wereldstad vol apathie, waarin mensen vooral wreed zijn tegen elkaar en de rijken zich tegoed doen ten koste van de minderbedeelden in de samenleving.

©2019 Warner Bros Entertainment Inc. All Rights Reserved Photo: Niko Tavernise.

Op een avond neemt Flecks leven een dramatische wending, wat een serie escalerende gebeurtenissen tot gevolg heeft. Fleck leert hier echter door dat wanneer hij zich losrukt uit de vicieuze cirkel van zijn leven en de ketenen van de maatschappij, hij volledig zichzelf kan zijn op eigen voorwaarde. Wanneer anderen zijn voorbeeld volgen, ontaard de stad in anarchistische chaos.

Regisseur en co-scenarist Todd Phillips heeft met Joker een fanatische film gemaakt, waarin we stap voor stap de ontwikkeling van Fleck in de Joker volgen. Het harde geweld en dubieuze acties van de hoofdrolspeler zorgen soms voor een naar gevoel in je maag, toch houd je tot aan de aftiteling sympathie voor hem. Dat komt deels door het Oscarwaardige spel van Joaquin Phoenix, maar ook omdat het contrast tussen slechte rijken en arme onbedeelden zo zwart wit wordt gesteld dat het niet moeilijk is om zijn kant te kiezen. De film beziet ook alles vanuit Flecks perspectief, en net als de Joker uit The Killing Joke van Alan Moore en Brian Bolland, is hij niet altijd een betrouwbare verteller. De filmmakers voeren de onderhuidse spanning vakkundig op en geven daarnaast een mooie schets van een vervallen wereldstad a la New York eind jaren zeventig, begin jaren tachtig.

©2019 Warner Bros Entertainment Inc. All Rights Reserved.
Photo: Niko Tavernise.

Joker is een van mijn favoriete films van dit jaar. Als Batman-fan was ik verbaasd over hoe naargeestig Thomas Wayne dit keer wordt neergezet. In bijna alle andere Batman-films is de vader van Bruce toch vaak bijna een heilige, of in ieder geval sympathieke vent. Maar dat komt denk ik omdat we in die films Thomas vooral door de ogen zien van een zoon die tegen zijn vader opkijkt. Nu zien we hem door de ogen van Fleck. Iets anders wat me opviel is dat er op de aftiteling staat dat de personages afkomstig zijn van DC en niet van DC COMICS. Wellicht bewust omdat men Joker toch vooral presenteert als serieuze film en comics toch door veel mensen niet serieus worden genomen?

Joker draait vanaf 3 oktober in de bioscoop.

Met: Joaquin Phoenix, Robert DeNiro, Frances Conroy, Brett Cullen en Zazie Beetz.
Regie: Todd Phillips
Scenario: Todd Phillips & Scott Silver

Vlog: Alleen gehandicapte acteurs mogen gehandicapte personages spelen?

Wednesday, June 27th, 2018

Over cartoonist John Callahan (1951-2010) maakte Gus Van Sant een biopic: Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot. Joaquin Phoenix speelt hierin de hoofdrol. Prima keuze zou je denken, want Phoenix is een fantastische acteur. Maar niet iedereen is blij met deze castingkeuze.

Callahan zat namelijk in een rolstoel en Phoenix is niet invalide en dat mag niet meer tegenwoordig.

Ironisch, want Callahan maakte zelf zeer politiek incorrecte cartoons over gehandicapten, oeps sorry mindervaliden.

Filmjournalist Gerhard Busch legt in de VPRO gids uit dat dit onzin is. En ik maakte daar deze vlog over.

Of hebben de politiek correcten in dit geval gelijk…? Maar waar eindigt dit dan? Als een personage zwanger is, moet de actrice ook echt zwanger zijn? (En Josh Brolin is dan een echte superschurk omdat hij Thanos heeft gespeeld?) Het heet toch niet voor niets acteren? Dat is doen alsof!
Het artikel kun je hier lezen.

Cartoons met een gebrek verscheen in 2008 bij Uitgeverij Xtra.

Inherent Vice: Vrijwel onvolgbaar

Friday, August 7th, 2015

Erg benieuwd was ik naar Inherent Vice, de zevende film alweer van regisseur Paul Thomas Anderson.

Zijn eerdere films Hard Eight, Boogie Nights, Magnolia en The Master konden mij allemaal zeer boeien. Het artwork voor het affiche van Inherent Vice sprak mij erg aan: sexy, een tikkeltje mysterieus en een mooie ode aan filmposters uit de jaren zeventig – het tijdperk waarin de film speelt.

inherent_vice_1800Ik moet je bekennen dat deze verfilming van het gelijknamige boek van Thomas Pynchon me uiteindelijk weinig kon boeien. Er zitten zeker grappige momenten in, het ziet er allemaal fantastisch uit en we zien een indrukwekkende cast aan het werk, maar de uitsponnen en onnavolgbare trip ging me op een gegeven moment vervelen. Zelfs de mooie verschijning die Katherine Waterston is kon mij maar moeilijk bij de les houden:
inherent_vice

Volgens Warner Bros. is het verhaal van Inherent Vice als volgt:

When private eye Doc Sportello’s ex-old lady suddenly out of nowhere shows up with a story about her current billionaire land developer boyfriend whom she just happens to be in love with, and a plot by his wife and her boyfriend to kidnap that billionaire and throw him in a looney bin…well, easy for her to say. It’s the tail end of the psychedelic `60s and paranoia is running the day and Doc knows that “love” is another of those words going around at the moment, like “trip” or “groovy,” that’s being way too overused – except this one usually leads to trouble. With a cast of characters that includes surfers, hustlers, dopers and rockers, a murderous loan shark, LAPD Detectives, a tenor sax player working undercover, and a mysterious entity known as the Golden Fang, which may only be a tax dodge set up by some dentists… Part surf noir, part psychedelic romp – all Thomas Pynchon. (C) Warner Bros

Misschien moet ik de film op een later tijdstip nog een kans geven, maar wellicht is stoner cinema ook niet aan mij besteed. Fear and Loathing in Las Vegas vond ik ook niks.

[hr]

Waarom de rubriek Frames?
De verhalen die we lezen en zien maken net zo goed deel uit van onze levensloop als de gebeurtenissen die we in reallife meemaken. In de rubriek Frames verzamel ik stills uit de films die ik heb gezien om zo die herinneringen te kunnen bewaren en koesteren.

Her: Alleen de stem van Scarlett is al genoeg

Wednesday, January 14th, 2015

Een relatie hebben met het operating system van je computer. Daarover kan alleen Spike Jonze een film maken. En dat heeft hij ook gedaan met Her (2013).

Hierin krijgt Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) een heuse relatie met het artificieel intelligente computersysteem. Goed, deze persoonlijkheid wordt gespeeld door niemand minder dan Scarlett Johannson en ik snap dat haar sexy stem de verbeelding op een positieve wijze prikkelt. We onderhouden tegenwoordig ook intieme en minder intieme relaties via sociale media. Met mensen die we soms nog nooit in het echt hebben ontmoet, maar die wel echt voor ons zijn. Zo’n grote stap is een relatie met je computer misschien dan ook niet.

Als je op straat om je heen kijkt, lijken mensen al in de echt verbonden met hun smartphone. En dat vingertje dat koortsachtig over het display van het apparaat blijft glijden, lijkt welhaast een vorm van masturbatie.

Her stelt interessante vragen over wat ons nu eigenlijk mens maakt en waaruit een identiteit eigenlijk bestaat. Dat een artificieel intelligent wezen, niet gebonden aan een lichaam, uiteindelijk de begrenzingen waar de mens mee te maken heeft overstijgt, moge duidelijk zijn.

Her Her_02 Her_03

Waarom de rubriek Frames?
De verhalen die we lezen en zien maken net zo goed deel uit van onze levensloop als de gebeurtenissen die we in reallife meemaken. In de rubriek Frames verzamel ik stills uit de films die ik heb gezien om zo die herinneringen te kunnen bewaren en koesteren.

Film A-Z: Q

Friday, August 27th, 2010

De Q is een lastige letter als het om filmtitels gaat. Er zijn namelijk niet zo heel veel films die met die titel beginnen en er zijn er nog een stuk minder die ik de moeite waard vind om in mijn Film A-Z te vermelden.

Films die het eerste in me opkomen zijn: The Quick and the Dead van Sam Raimi, Quizshow van Robert Redford en Quills van Philip Kaufman uit 2000. Eigenlijk vind ik die laatste het meest bijzonder.

Quills vertelt het verhaal van Markies de Sade, de Franse geilaard met geslepen pen die alle perversiteiten die hij kon bedenken, toevertrouwde aan het papier. Wie zijn erotische fictie nu leest, moet er vooral hartelijk om lachen. Doch men vermoed dat een Knevel of Verhagen er nog steeds rode wangetjes van krijgt. Die twee heren zijn ook typisch van die mannetjes die proberen dit soort boeken verboden te krijgen. Iets wat ook het geval was in De Sade’s tijd.

Quills laat zien hoe hij opgesloten zit in een gekkenhuis, maar toch compulsief zijn verhalen schrijft. Huishoudster Madeleine smokkelt zijn porno naar buiten. De inrichting wordt bestierd door een goedaardige priester (die stiekem een oogje heeft op Madeleine, maar al zijn seksuele lusten zo diep mogelijk in zijn onderbewustzijn wegstopt). Napoleon is echter niet gediend van het schrijfwerk van De Sade en besluit dat hij geneutraliseerd dient te worden. Dokter Royer-Collard wordt ingeschakeld om De Sade te genezen. Deze doet zich voor als vrome heer, maar in hem schuilt een ware sadist. Zo’n eentje die zijn 18-jarige vrouw besteld in het klooster en haar op de huwelijksnacht verkracht om ‘het vrouwtje’ de regels van het huwelijk bij de brengen. Ook over zijn methodes als geneesheer, die toch erg veel op martelen lijken, valt veel aan te merken.

Je begrijpt dat er een titanenstrijd losbarst tussen de Markies en de dokter. Langzaam aan verliest de Markies al zijn privileges. Wanneer zijn ganzenveren en papier worden afgepakt, schrijft hij zijn verhalen op het beddengoed. Als inkt gebruikt hij zijn eigen bloed. Een waar kunstenaar die bloed voor zijn kunst.

Quills kent een prachtige artdirection en een voortreffelijke cast. Geoffrey Rush speelt met de Markies zijn beste rol ooit. Michael Caine doet het prima als de opportunistische dokter en Joaquin Phoenix speelt de priester die uiteindelijk doordraait ook erg goed. De hoofdpersonages komen genoeg aan bod om een impressie te krijgen van de ontwikkeling die ze doormaken. Behalve de Markies dan, daar had ik wel meer over willen weten. Ook de draai aan het einde is wellicht wat vergezocht. Maar verder: een aanrader!