Posts Tagged ‘Heavy Metal’

NSFW: Pulphazen

Wednesday, March 1st, 2017

Soms kom je online de mooiste vintage pulpcovers tegen. Zoals deze:

Bij het zien van zo’n illustratie ben ik meteen benieuwd naar welk verhaal er achter schuilt. Een naakte schone die achtervolgd wordt door wat een megagroot konijn lijkt. Of is het een haas? Waarschijnlijk worden op dit mysterieuze eiland allerlei vreemde experimenten uitgevoerd. Dat spreekt natuurlijk tot de verbeelding.

Volgens deze bron is de cover getekend door Francesco Blanc die meer van dit soort covers op zijn naam heeft staan. Waarschijnlijk tekende hij ook het binnenwerk.

Helaas heb ik geen of de betreffende uitgave ook in het Nederlands of Engels is verschenen.

Ik moet binnenkort maar eens naar winkels gaan waar ze dit soort pulpstrips verkopen. Mocht je nog een goed adresje weten, dan hou ik me warm aanbevolen.

Nu we het toch over sexy hazen op een cover hebben. Deze kwam ik dezelfde dag tegen:

Striprecensie: Nocturno #1

Tuesday, April 19th, 2016

Tiener Seck woont bij zijn oom en neef, maar leidt geen gelukkig leven. Dan verschijnt zijn overleden vader en vertelt Seck dat hij moet afreizen naar Mulia, naar zijn vriend Rojo. Daar wordt hij door Rojo met open armen ontvangen, want Seck is een fantastisch zanger.

nocturno coverRojo is zelf een bijzondere gitarist die aan een van zijn handen vijf vingers en een duim heeft zitten. Hun band Kraneus doet mee met een wedstrijd van metalbands. Een van hun concurrenten zal er alles aan proberen te doen om Kraneus uit te schakelen en gaat daar heel ver in. Ondertussen wordt Seck verliefd op journaliste Karen.

Nocturno is het derde album van de Mexicaanse stripmaker Tony Sandoval dat uitgeverij Gorilla in korte tijd uitbrengt. Fijn, want ik geniet erg van Sandovals tekenstijl die erg leunt op het goed overbrengen van sfeer en emoties. Als Seck nog bij zijn oom woont, zijn de tekeningen in sombere grijstinten gehuld en met potlood in krasserige en grimmige lijnen getekend. Zodra Rojo en zijn wereld in beeld komen, schakelt Sandoval over op kleur en zijn de tekenlijnen strakker geïnkt. Deze omgeving is namelijk een stuk fijner voor Seck, vooral als de liefde tussen hem en Karen opbloeit. (Waarom Sandoval later wel weer af en toe pagina’s in potloodlijnen laat staan zonder deze te inkten, weet ik niet precies. Het resultaat is echter mooi.)

nocturno-optreden

Monsters
In dit stripverhaal zijn magie, fantasie en realiteit niet van elkaar te onderscheiden. Strip is een prachtig medium voor magisch realistische verhalen. Sandoval gebruikt interessante visuele metaforen om emoties uit te drukken. Mooi gevonden is het beeld waarin Seck en Karen elkaar voor het eerst kussen en hun hoofden letterlijk in elkaar lijken op te gaan. Tijdens het optreden van de band zijn de koppen van Rojo en Seck lekker expressief getekend. In de visie van Karen, die een interesse heeft voor zeemonsters, zijn ze net twee enorme monsterachtige verschijningen die uit de diepe zee komen om hun vijanden te verslinden. Dat Karen door het krachtige stemgeluid van Seck wordt meegesleurd, zien we gebeuren doordat er een enorme groene slang uit zijn mond schiet waar ze zich aan vastgrijpt en waarmee ze door de nacht vliegt. Viktor, die ook een oogje op Karen heeft, ziet dit met lede ogen toe.

nocturno_tony sandoval slangNet als de slang weet Sandoval de lezer zodanig mee te slepen in zijn verhaal dat je hem makkelijk vergeeft dat lang niet alles een verklaring krijgt. Waarom Seck opeens supergoed kan vechten als hij een masker op heeft bijvoorbeeld, of dat we van de meeste personages slechts de contouren van wie ze zijn te zien krijgen.

Ik ben erg benieuwd naar het tweede deel van dit tweeluik, want dit album eindigt met een flinke cliffhanger. Ongetwijfeld wordt het een en ander in het volgende album nog wel verklaard.

Tony Sandoval. Nocturno #1
Uitgeverij Strip2000/Gorilla, €19,95

Trick or Treat (1986): Have a heavy metal Halloween

Tuesday, September 16th, 2014

Een film met de naam Trick or Treat moet natuurlijk wel iets met Halloween te maken hebben, dacht ik. De film uit 1986 van Charles Martin Smith heeft dat zijdelings ook wel, want speelt onder andere op Halloweenavond, maar eigenlijk draait Trick or Treat meer om metalfan Eddie Weinbauer en zijn adoratie van metalzanger Sammi Curr.

Metal Head Eddie

Metal Head Eddie

Wanneer Curr (Tony Fields) in een brand om het leven komt, krijgt Weinbauer (Marc Price) van een bevriende diskjockey de laatste opnames van zijn held. Deze acetaat blijkt satanische boodschappen te bevatten die Eddie ontdekt als hij de plaat achterstevoren afspeelt. In eerste instantie blijkt de magie van de plaat Weinbauer te helpen: hij is al jaren het pispaaltje van de school en dankzij de muziek van Curr kan hij wraak nemen op zijn kwelgeesten. Helaas is de in en in doortrapte ziel van Curr ambitieuzer in zijn zucht naar destructie en al snel heeft de tiener de demonische kracht van de plaat niet in de hand. En als dan ook nog eens zijn overleden held in eigen persoon chaos komt zaaien, wordt het Halloweenfeestje op school wel een heel dodelijke plek.

trick-or-treat_02 trick-or-treat_03

Grappig aan deze film is dat er op een ludieke wijze wordt ingegaan op de mythe dat heavy metal satanische muziek zou zijn en dat je verborgen boodschappen kunt horen door de platen achterstevoren af te draaien. Een idee dat vooral door domme christenen in de wereld is geholpen. We zien onder andere Ozzy Osbourne in een kleine rol als dominee die op televisie waarschuwt voor de verderfelijke songteksten in metal muziek. Ook Gene Simmons heeft een cameo als de vriendelijke discjockey. Dat de film op nummer drie staat in een lijst van Cheesiest Heavy Metal Horror Flicks of All Time verbaasd me verder overigens niets. De soundtrack is heerlijk gedateerd, de demonische metalzanger ziet er met zijn langharige poedelkapsel lekker verwijfd uit en verder is iedereen heerlijk nostalgisch in de weer met cassettebandjes en vinylplaten.

Ook bevat de film een humoristisch, maar licht verontrustende scène waarin een tienermeisje onder invloed van Currs muziek zeer opgewonden raakt. Vlak voordat ze haar hoogtepunt bereikt opent ze haar ogen en blijkt dat er uit haar walkman een demon te voorschijn is gekomen die haar aan het neuken is. Klaar ben je.

trick-or-treat_07

trick-or-treat_05Actrice Lisa Orgolini is wat mij betreft de grootste ontdekking die ik bij het bekijken van Trick or Treat deed. Ik had haar tot nu toe nog nooit in een film gezien en dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, want haar cv op IMDB houdt op bij 1998. Kennelijk heeft ze na Hideous Kinky geen film meer gemaakt. Verder kan ik online ook bijna niets over haar vinden. Wie weet waar ze uithangt en wat ze tegenwoordig doet, mag het vertellen in het commentformulier.

Lisa Orgolini.

Lisa Orgolini.

Waarom de rubriek Frames?
De verhalen die we lezen en zien maken net zo goed deel uit van onze levensloop als de gebeurtenissen die we in reallife meemaken. In de rubriek Frames verzamel ik stills uit de films die ik heb gezien om zo die herinneringen te kunnen bewaren en koesteren. Trick or Treat (1986) keek ik in het kader van de weg naar Halloween.

Video: Hell Awaits

Sunday, November 7th, 2010

Zaterdag 30 oktober werd in de Mediaroom in de Melkweg de aparte expositie Hell Awaits geopend.

Hell Awaits is een groepsexpositie rondom de thematiek en esthetiek van metal, samengesteld door kunstenaar-curator Arno Coenen. De naam van de expositie verwijst naar de gelijknamige plaat van Slayer en vormt een ongeremd eerbetoon aan het zwartgallige wereldbeeld dat sinds jaar en dag de toon zet bij metalbands.

Uiteraard was ik aanwezig bij de opening en schoot met mijn cybershotje onderstaande video. (Mensen met epilepsie opgelet: er zitten shots in met een stroboscooplichtshow.)

Daily Webhead: Hell Awaits from Mike’s Webs on Vimeo.

De expositie werd geopend met een performance waarin twee helse figuren bier drinken en daarna volledig uit hun dak gaan. Het bier werd door Coenen zelf gebrouwen. Een stevig glas dat zo’n 12% alcohol bevat. Over smaak valt niet te twisten, maar volgens mijn smaakpappillen lijkt dit bier een beetje op de zweetsokken smaak van Guinness. Een hels drankje dus.

Overigens, de man die op het laatst wat van het bier tapt en weer tussen het publiek gaat staan, is Coenen zelf.

Zie de site van De Melkweg voor meer informatie.

Mijn Halloween in Amsterdam

Sunday, October 31st, 2010

Er stond een rij voor de feestwinkel Louis Wittenburg (‘halloween en party supplies’) vrijdagmiddag. Ze hadden er dan ook werk van gemaakt: bewegende poppen uit horrorfilms voor het pand trokken de aandacht. Een man van de ‘Halloween crew’ liet mensen met kleine groepjes binnen. Zo groot is de winkel inderdaad niet, maar wel helemaal volgestouwd met Halloween-artikelen.

Daily Webhead: Halloween store from Mike’s Webs on Vimeo.

In Nederland lijkt Halloween vooral een feest voor volwassenen te zijn. Grote (dans)feesten waarin mensen verkleed gaan, een zombiewalk op de Dam zondagmiddag en je als Zombie laten tekenen in Fame door stripmakers. Kinderen komen aan hun trekken met Sint Maarten en Sinterklaas. Hoewel er wel ook speciale evenementen voor kids worden georganiseerd, zag ik gisteren op het Jeugd Journaal.

Ik spendeer Halloween graag met een stel vrienden: lekker horrorfilms kijken. Gisteravond waren Paul, Matt, Rob en Marloes bij ons thuis om Bride of Frankenstein, de eerste aflevering van The Walking Dead en The Frighteners te kijken.

The Walking Dead

Over de tv-bewering van de horrorstrip The Walking Dead ben ik gematigd enthousiast. Zag er wel goed uit allemaal en een aardige spanningsopbouw, maar wil eerst een paar andere afleveringen zien voordat ik een eindoordeel fel. Never judge a series by its pilot alone. De stripserie vind ik erg goed: mooi getekend, boeiende verhalen waarin de aard van de mens in moeilijke tijden wordt blootgelegd.

Vorige week nam ik alvast een voorproefje met het opnieuw bekijken van Sleepy Hollow. Deze film van Tim Burton is voor mij een van de ultieme Halloween-films. Schilderachtige beelden, een sfeervolle setting en een spookachtig verhaal dat nergens echt eng wordt. Ik associeer Halloween in eerste instantie ook niet met slasher-horror, maar meer met intrigerende spookverhalen. Ook hou ik erg van het uiterlijk vertoon wat bij deze feestdag komt kijken.

Halloween en horror mag wat mij betreft iedere dag gevierd worden. Zaterdag was de opening van de expositie Hell Awaits in de Melkweg. Een groepsexpositie samengesteld door kunstenaarcurator Arno Coenen. De titel Hell Awaits verwijst naar de gelijknamige plaat van Slayer en gaat over de esthetiek en thematiek van metal. Niet helemaal Halloween, maar het heeft er wel wat van weg. Daarom was ik gisteren ook bij de opening. Een video ervan volgt later. Eerst maar eens die Zombiewalk op de Dam checken vanmiddag.