Posts Tagged ‘Ethan van Sciver’

Wat zijn jouw plannen voor 2021? | Laatste Terugblik 2020 Vlog 8

Saturday, December 19th, 2020

Secret Wars, Retro Smash, Censuur op Instagram en Ethan van Sciver. Deze onderwerpen komen onder andere aan bod in deze laatste terugblik op 2020. Maar bovenal kijk ik naar de toekomst, want plannen maken geeft hoop.


En natuurlijk vraag ik ook de kijkers naar hun plannen voor 2021. Want de interactie is een van de leukste dingen aan vlogs maken.

De terugblikken op het afgelopen jaar zijn wat betreft aantal, een beetje uit de hand gelopen. Aan de andere kant vind ik het leuk om dit soort stream of consciousness-achtige vlogs te maken. Er komt een hoop voorbij in een jaar instagram, en sommige zaken was ik alweer vergeten.

Het maken van de vlogs deed me nadenken over wat ik wel en niet wil delen op Instagram. En ook wat ik eigenlijk wel en niet wil zien als ik de app aanzet. Dit jaar ben ik al systematisch accounts aan het ontvolgen die zich expliciet met politieke thema’s bezighouden. Ik heb daar echt geen boodschap aan. Zoals ik wel vaker zeg: je hebt vrijheid van meningsuiting dus gebruik die vooral, maar ik heb de vrijheid om dat allemaal niet aan te hoeven horen of zien.

Wat ik dan wel tof vind? Comics, comics & comics! Popcultuur! Mooie illustraties en cosplayers. Hier en daar een action figure.

Anyway, fijne feestdagen en een virus-vrij en bullshit-vrij 2021 gewenst!

Coffee & Contemplation

Friday, August 14th, 2020


Mornings are for coffee & contemplation. (And livestreams)
Check out the great YouTube-channel ComicArtistPro Secrets.

Privé leven

Friday, December 13th, 2019

Allereest: voor Submarine Channel mocht ik een top 5 van de vreemdste versies van de Kerstman in comics schrijven. Die kun je hier lezen.

En dan nu door met wat ik je eigenlijk wilde vertellen…

Laatst zat ik een live-stream te kijken van de Amerikaanse striptekenaar Ethan Van Sciver, waarin hij taarten ging halen tijdens Thanksgiving. Gefascineerd heb ik de veertig minuten durende video tot me genomen.

Van Sciver is niet alleen een fantastische tekenaar, hij heeft ook een onderhoudend en levendig YouTube-kanaal waarin hij praat over Star Wars en wat daar tegenwoordig allemaal mis mee is, en over strips maken.

‘Uncle Ethan’ zoals z’n fans hem noemen, is ook een van de prominente gezichten van de ComicsGate-beweging. Daar vertel ik je in een andere post graag meer over, want dat is een boeiend onderwerp op zich.

Aan het begin van de video zat Ethan achter het stuur en vertelde hij dat ze een chronisch tekort aan taarten hadden in huis. We reden met hem mee naar een winkel waar hij al streamend enkele verschillende pies uitzocht. Niet alleen weet Van Sciver van zoiets prozaïsch een boeiend verhaal te maken, ook vind ik het fascinerend om te zien hoe zo’n farmer’s supermarkt er in New Jersey uitziet. Het halen van taarten is overigens een running gag in de vlogs van Ethan.

Waarom maak ik nu nooit van dit soort vlogs, vroeg ik mezelf later af. Niet alleen kan ik niet zoals Ethan van het alledaagse een spannend avontuur maken, ook heb ik schroom in het openbaar tegen een camera te praten. Ik richt liever de lens op een comic waar ik enthousiast over ben.

Ook voel ik de laatste weken een mededeelmoeheid die tegelijkertijd opkwam met mijn afkeer van sociale media. Het komende jaar wil ik daarom veel meer dingen voor mezelf houden in plaats van die te delen via Instagram of een vlog. Meer privé leven dus. Het filmkijkproject in de maand november maakte mij duidelijk hoe fijn het is om gewoon dingen voor jezelf te doen, zonder dat anderen meteen kunnen inhaken met hun mening over wat je net gezien hebt.

De laatste weken van december ben ik dan ook op vakantie. Zodra de laatste vlog van dit jaar online staat, ga ik even niet meer vloggen. 5 januari dit jaar publiceerde ik de 94ste vlog op mijn YouTube-kanaal, inmiddels zitten we over de 280. Ik heb dus heel wat afleveringen geproduceerd dit jaar. En de taart… eh, koek is even op.

In mijn vakantie laat ik sociale media links liggen. Mijn mail check ik zo min mogelijk, en ik zal zelfs minder YouTube kijken om zo los te komen van de spiraal van negativiteit die door het algoritme versterkt wordt.

Ik wil in mijn hoofd weer ruimte voor mijn eigen gedachten krijgen en inspiratie vinden in offline media zoals strips en boeken. En natuurlijk mijn brein even luchten in het bos of op het strand.

The Fandom Menace?

Tuesday, June 19th, 2018

Van een kennis kreeg ik laatst een action figure van de Ghostbusters-film uit 2016. Die kennis heeft een beetje een plagerig gevoel voor humor, want hij weet dat ik de laatste Ghostbusters-film helemaal niks vind.

Toen de eerste trailer van Paul Feigs prul online kwam, schrok ik me rot. Wat een ongelooflijk slechte grappen! Dat beloofde niet veel goeds. De recensies waren niet veel beter.

Kinderachtig
Sinds een tijdje staat deze Ghostbusters op Netflix en omdat mijn vriendin wel nieuwsgierig was naar de flick, hebben we hem opgezet. Na twintig minuten keken we elkaar aan, en besloten we onze tijd nuttiger te besteden. De uiteindelijke film bleek nog erger dan de trailer deed vermoeden. Het verhaal zwabberde. De grappen waren van een zeer kinderachtig niveau, met als dieptepunt Thor die tijdens een sollicitatie wordt verteld dat hij even niet mee mag luisteren, en vervolgens zijn handen voor zijn ogen doet. Als je dan toch een remake maakt van een klassieke film, zorg dan dat je in ieder geval in de buurt komt van het origineel. Brand anders je vingers er niet aan.

De Ghostbusters action-figure staat voor mij symbool voor het politieke klimaat in Hollywood en de entertainmentindustrie. Je moet namelijk met commentaar op Feigs Ghostbusters oppassen. Vooral als je een man bent. Want voordat je het weet, word je weggezet als vrouwenhater, omdat de vier mannen uit het origineel door vier vrouwen zijn vervangen. Vind je de nieuwe Ghostbusters dus ruk, dan zal je wel een probleem hebben met de politiek correcte casting.

Dat is niet het geval. Ik vind het gewoon geen goede film. En dan kun je wel juichen dat meisjes nu opeens ook Ghostbusters gaan cosplayen dankzij deze flick, maar dat maakt het nog steeds geen goede film.

Marvel Studios’ BLACK PANTHER..L to R: Nakia (Lupita Nyong’o) and Shuri (Letitia Wright)..Photo: Matt Kennedy..©Marvel Studios 2018

Meer diversiteit!
Ik heb wel een probleem met politieke correctheid overigens, maar niet met meer diversiteit in film en andere media. Wel heb ik soms moeite met hoe dit fenomeen wordt aangepakt. Hollywood lijkt de vraag naar meer diversiteit vooralsnog te beantwoorden door remakes van films te maken waarin voornamelijk blanke mannen de hoofdrol hadden, en in de nieuwe versie die mannen door vrouwen te vervangen. Denk aan Ghostbusters en Ocean’s 8. Die film heb ik nog niet gezien, dus ik kan er inhoudelijk niet verder over oordelen dan dat de trailer een film laat zien die goed kan uitpakken voor vriendinnen die een gezellig avondje in de bios willen zitten. En dat is prima.

Alleen vind ik als antwoord op bovenstaande vraag, genderswapping nogal makkelijk. Dat geldt ook in comics, waar blanke mannelijke superhelden een tijdje worden vervangen door een niet-blank personage of door een personage van de andere sekse: denk aan Captain America en Thor. Ik zie veel liever nieuwe, boeiende superhelden met een diverse achtergrond, dan zo’n (tijdelijke) vervanger. Dat lukt ze bij Marvel zo nu en dan. Ms. Marvel is een geslaagde poging, America Chavez niet, wat alles te maken heeft met een prekerige manier van verhalen vertellen.

Ook maakt een meer diverse cast een comic of film niet meteen goed.

Dat Wonder Woman volgens de marketingcampagne de eerste superheldenfilm is waarin een vrouw de hoofdrol speelt, of dat bij Black Panther voor en achter de camera vooral Afro-Amerikanen hebben gewerkt, maakt deze films niet automatisch goed. Nu vind ik Wonder Woman op meerdere fronten een geslaagde superheldenfilm, en de beste DC Comics verfilming sinds de Batman-films van Chrisopher Nolan, maar dat terzijde. Dat Wonder Woman grotendeels geslaagd is heeft onder andere te maken met de casting en het scenario, en niets met het politiek correcte gehalte. Overigens is Wonder Woman niet de eerste vrouwelijke hoofdrol in een superhelden-film, maar dat terzijde.

Giftig
In Star Wars: The Last Jedi, kun je zonder moeite een aanklacht tegen (toxic) masculinity zien en een duidelijke feministische boodschap. Nu hou ik er zelf van als verhalen sociale kritiek bevatten en als er dingen worden aangekaart. Films reflecteren de tijd en de wereld waarin ze gemaakt worden. Spelen er zaken in de maatschappij, dan zal je die ook op het witte doek gereflecteerd zien. Die reflectie kan echter op verschillende manieren geconstrueerd worden. Als een boeiend meeslepend verhaal, of als een preek van de filmmakers die het publiek wel even zullen opvoeden. Mijn voorkeur gaat uit naar het eerste. Voor dat laatste gaan mensen zondag maar naar de kerk.

Slordig geschreven, prekerige films is dus Hollywoods tweede antwoord op de vraag naar meer representatie in film.

Maar oh, wee als je kritiek hebt op bovengenoemde films. Dan ben je of een vrouwenhater, racist of manbaby. Vooral Star Wars-fans liggen de laatste tijd onder vuur in de media. Ze spreken zich uit over Solo: A Star Wars Story om verschillende redenen. Op de een of andere manier worden deze fans geframed als extreem rechtse, witte mannen. Nu is er wel een percentage fans dat zich niet zo netjes gedraagt online. Kelly Marie Tran die Rose Tico speelt in The Last Jedi, schijnt van Instagram weggepest te zijn.

Ik schrijf schijnt, want hoewel dit overal bericht wordt, heb ik haar hierover nog nergens horen praten. Er wordt dus wel heel veel over haar gesproken maar niet met haar. Mocht jij een artikel weten waarin ze hier direct over geciteerd wordt, dan hoor ik het graag.

Hoe dan ook, dat soort trolgedrag valt nooit goed te praten. Maar om hoeveel Star Wars-fans hebben we het dan eigenlijk? De meeste fans met kritiek op de films gedragen zich prima.

Donald Glover Trump
En zo gaat dat wel vaker, heb ik gemerkt. Een kleine groep wordt gezien als representatief voor de rest en dat terwijl er niet één soort Star Wars-fan bestaat. Mensen worden heel makkelijk in een hokje gestopt of op basis van een kenmerk meteen gebrandmerkt. Zo worden sommige Amerikaanse stripmakers opeens door hun collega’s geboycot en genegeerd omdat ze bij de vorige verkiezingen Trump hebben gestemd en daarvoor zijn uitgekomen.

Nu ben ik zelf geen fan van Trump, en als ik Amerikaan was geweest had ik waarschijnlijk niet op hem gestemd. Maar ja, ik ben geen Amerikaan, dus hoe kan ik de afwegingen van een Trump-stemmer precies duiden? Als je een staalarbeider bent en je zit al jaren op de bank omdat de fabriek waar je werkte moest sluiten in de recessie, en Trumps campagne belooft je een baan, dan is dat wellicht reden genoeg om op hem te stemmen.

Maar los daarvan: who cares? Politieke oriëntatie is voor mij geen reden om niet te luisteren naar wat die persoon te vertellen heeft zolang als hij of zij zinnige dingen zegt. Bovendien staat dit los van of iemand goed kan tekenen of niet.

Als vrienden vertellen dat ze heel erg teleurgesteld zijn in de huidige reeks Star Wars-films, snap ik waar ze vandaan komen. Ik snap waarom ze moeite met deze films hebben, ook al heb ik met sommige elementen geen of minder moeite dan zij. Dat veroordeel ik niet. Soms ben ik het zelfs met ze eens.

Dat geldt ook voor heel veel vloggers die hun teleurstelling in de franchise laten blijken, zoals Ethan van Sciver die op het YouTube-kanaal ComicArtistPro Secrets veel video’s over Star Wars publiceert. Ook Uncle Ethan, zoals de kijkers hem vaak noemen, is een Trump-stemmer en zit politiek gezien in de conservatieve hoek. Ik hoef het niet altijd met hem eens te zijn om samen met hem te kunnen lachen om de gekke plotgaten in de films en de vreemde houding die Disney en de makers aannemen tegenover kritische kijkers. Want die trollen soms net zo hard als de fans die hen laten weten dat ze de nieuwe films niks vinden.

Hmmm Lekker klassiek!

En daarbij: soms ben ik het gewoon helemaal met de kritiek eens. Ik vind Rey een heel tof personage en een boeiende toevoeging aan de Star Wars-wereld. Maar als een vlogger erop wijst dat Rey wel heel erg makkelijk de Force onder controle heeft, en vrijwel moeiteloos Kylo Ren verslaat met een lightsaber terwijl ze zo’n ding – voor zover wij weten – voor het eerst vasthoudt, dan denk ik opeens: Hm, het is eigenlijk wel gek dat ze overal goed in is zonder dat ze hier echt voor getraind heeft of kennis van heeft. De vragen die Rey oproept, zijn in The Force Awakens noch in The Last Jedi beantwoord. Misschien komt dat nog, maar dat betekent niet dat dit soort slecht geschreven elementen uit de films niet benoemd mogen worden.

Goed verdienmodel
Het discours online is veel te zwart-wit. Daar zeg ik niets nieuws mee. In plaats van te vragen waarom iemand op Trump stemde, is het veel makkelijker om die stemmer weg te zetten als conservatief/racistisch/weetikveelwat. In plaats van een Star Wars-fan te vragen waarom hij The Last Jedi ruk vond of teleurgesteld was in Solo: A Star Wars Story, is het veel makkelijker om die fan weg te zeggen als vrouwenhater, of racist of weetikveelwat. En waarom? Het is voor (Amerikaanse) mediabedrijven goed verdienen aan deze patstelling en het ongenuanceerd brengen van de situatie. Clickbate scoort goed. Wij/zij denken is een verdienmodel dat het ook goed doet in de politieke arena. Maar ook tussen mensen onderling. Hoor je bij ons of ben je de vijand?

En daarbij is het voor Disney veel handiger om fans de schuld te geven van het feit dat Solo het slecht doet in de bioscoop en verlies lijdt, dan kritisch te kijken naar het product dat ze gemaakt hebben. Misschien is Solo gewoon niet zo’n goede film en valt daarom de box office tegen. Misschien hebben de bioscoopgangers te veel het gevoel dat Disney Star Wars als melkkoe zien en daarom de ene film na de andere uitpoept. Misschien was de concurrentie in de bios ook groot dit keer. Teveel nieuwe blockbusters in een te korte tijd. Het is voor de aandeelhouders van Disney ook fijner als het gesprek in de media gaat over het slechte gedrag van Star Wars-fans, want dat leidt af van allerlei inhoudelijke problemen die Solo heeft. Het ligt niet aan de film, het ligt aan de boze, witte fans die zich online schofterig gedragen. Boehoe.

Punt van mijn rant is: ik heb daar geen zin meer in. Vanaf nu onttrek ik me aan het discours. Maar ik heb ook geen zin meer om op mijn tong te moeten bijten omdat we nu in een verstikkend politiek correcte tijd leven.