Categories
Bloggen Video Vlog

Frits Jonker: Tekenen en schrijven als meditatie | Vlog 63

Letteraar, illustrator en blogger Frits Jonker maakt geregeld smallpress-boekjes van zijn tekeningen en teksten. Die vind ik vaak erg boeiend om te lezen omdat Frits zijn gedachten en tekenpen de vrije loop laat en dan op allerlei interessante plekken uitkomt.

Frits vertelt in zijn niuewste boekje dat hij de eerste paar dagen op vakantie heel drukke tekeningen maakte. Bepaalde gebeurtenissen op zijn werk spookten toen nog door zijn hoofd. Gaandeweg werden de tekeningen leger en zijn gedachten waren niet meer bij zijn werk. Tekenen en schrijven als meditatie… Ik ervaar soms iets vergelijkbaars als ik zit te schrijven en mezelf volledige vrijheid geef. In ieder geval inspireert het werk van Frits Jonker mij om mijn eigen creatieve paden te bewandelen.

Het blog van Frits vind je hier.

Categories
Mike's notities

Boeddhabeeldje

Dit weekend waren Linda en ik in de Stadsschouwburg voor de Gysbreght van Aemsteltoer.

Dat is een rondleiding door de Stadsschouwburg Amsterdam met als thema dit beroemde toneelstuk van Joost van den Vondel. Met dit stuk werd in 1638 de Amsterdamse schouwburg ingehuldigd. Eeuwenlang werd het rond nieuwjaarsdag in de Stadsschouwburg opgevoerd. De toer begon met een stop-motion animatiefilm over het stuk van Vondel, vakkundig gemaakt door Jacqueline Kooter. Ze liet zich voor de animatie inspireren door de mozaïek op het Gijsbrechtbordes. Tijdens de rondleiding liepen we langs de portretten van de vele acteurs die in dit stuk hebben gespeeld.

Gids Janna de Lathouder vertelde enthousiast allerlei leuke wetenswaardigheden. Waaronder dat het woord schouwburg is door Vondel bedacht en uitleg over Aktie Tomaat.

Onderdeel van deze rondleiding was een wandeling over het podium in het theater. Erg tof om achter de schermen en op die plek te mogen kijken, want laten we eerlijk zijn: het toneel is het hart van het theater. Daar gebeurt het immers.

zaal-stadsschouwburgIk vind het een fijne plek. Vroeger keek ik de serie Fame en de scènes achter de schermen vlak bij de uitvoering boeiden mij altijd het meest. Daar moest ik gisteren even aan denken toen ik keek naar de stenen muren waarmee het podium deels is omringd. Die muren zien er prachtig uit en zijn wellicht niet wat je zou verwachten.

Toch ben ik uiteindelijk veel meer een film-mens dan een theaterdier. De meeste toneelstukken duren mij te lang en ik kan vaak maar moeilijk meegaan in de fictie. Ik blijf namelijk mensen op een podium zien die een rol spelen. Iets waar ik bij film en tv-series veel minder last van heb. Dan ga ik echt mee in het verhaal en leef ik mee met de personages. Theater blijft fake.

Dat neemt niet weg dat ik de kunstvorm respecteer en dat ik de Stadsschouwburg een indrukwekkend gebouw vind.

Rechts van het podium zag ik een Boeddhabeeldje in de lucht zweven. Het leverde een van mijn favoriete foto’s van de laatste tijd op.

boeddhabeeldje-stadsschouwburgIn de monitor zie je de andere mensen die bij de rondleiding waren. Het zou trouwens best kunnen dat Boeddha van plastic gemaakt is, maar dat even terzijde.

Boeddha is een oude bekende van me: zo’n zeventien jaar geleden heb ik een tijd lang zentraining gevolgd. Zazen, mediteren op een kussentje. Uiteindelijk kwam ik daar niet ver mee, mijn geest bleef te onrustig. Sindsdien ben ik tevergeefs op zoek naar andere manieren om rust te vinden.

Categories
Video

Video: Bunbun zen

Illustratie: Merel Barends

Wat mij vooral aanspreekt in deze animatie van Matt Baay, zijn de bibberlijntjes waarin hij deze heeft gemaakt. Bibberlijntjes maken een animatie altijd extra levendig. Ook beweegt het muisje erg tof.

In november gaat waarschijnlijk het tweede album van Bunbun verschijnen. Voorlopig moeten we het nog even doen met Carrots included waar ik Matt over sprak tijdens de presentatie van dit album.

 

Categories
Mike's notities

Kwaliteit

Van de week zat ik in de wachtkamer bij de mondhygiëniste. In blijde afwachting van mijn behandeling begon ik in een Happinez te lezen. Een nummer van begin dit jaar, dus nog niet zo oud. Er stond een interview met Robert M. Pirsig in. Je weet wel, van Zen en de kunst van het motoronderhoud. Hij schreef dat boek alweer in 1974 maar staat nog steeds achter de boodschap. Sterker nog, het hele interview ging erover.

De strekking is even simpel als doeltreffend: wanneer je iets met aandacht doet, ontstaat er kwaliteit. Aandacht is de sleutel tot het gevoel van vervulling. Een mooie gedachte die ik zo op mijn eigen leven zou willen toepassen.

Want hoe vaak doe ik dingen met een half oog of oor? Te vaak betrap ik mezelf erop dat ik nog even snel dit of dat wil doen. Terwijl ik bezig ben met X dwaalt mijn hoofd af naar Y. Dat is jammer.

Ik heb ooit geleerd dat als je per dag één maaltijd echt met aandacht eet, zonder de krant te lezen of televisie te kijken, dat dit wonderen doet voor je spijsvertering. Je proeft bovendien ook veel beter wat je eet. De smaak wordt er automatisch voller van.

Aandacht voor wat je doet betekent dat je meer in het moment leeft. Je leeft intensiever. De koffie smaakt beter als je met een leeg hoofd een slok neemt. Je schrijfwerk wordt beter als je aandacht hebt voor elke komma.

Toch is het makkelijk gezegd dan gedaan. Concentratie vereist nu eenmaal inspanning en overgave. Dat heb ik geleerd toen ik aan Zazen meditatie deed, een eeuwigheid geleden alweer.

Laat ik daarom vandaag rustig beginnen met het aandachtig luisteren van een cd’tje. Lekker op de bank liggen luisteren. Ik ben benieuwd naar wat voor nieuwe dingen ik ga horen.