Avonturen in Antwerpen (2): No karaoke

Zaterdagavond staan L. en ik voor de Bonaparte. Dé karaokebar van Antwerpen. Hoewel de Grote Markt er meerdere telt, schijnt dit de meest bekende te zijn. In mij huist een diep verlangen om eens een karaokebar te bezoeken. Dit vreemde verlangen begon enkele jaren geleden toen ik Antwerpen met vriend P. bezocht. We slenterden toen wat door de stad en stuitten op zo’n zinggelegenheid. We hielden halt voor de deur.Een groep jonge, aantrekkelijke meiden liep langs. De meisjes giechelden dat ze altijd al eens karaoke wilden doen. Nu waren P. en ik allebei vrijgezel op dat moment, dus ik dacht dat we met het bezoeken van de bar meerdere vliegen in een klap konden slaan. Ik kon niet wachten tot ik een paar aangeschoten zakenmannen zou horen kraaien. En als we tegelijkertijd kennis konden maken met wat vrouwelijk schoon, wat was daar op tegen? Maar nee, P. was niet te vermurwen. Hij brandde nog liever in de hel dan ooit een karaokebar te betreden.Blije Japanners
Toen L. opperde naar Antwerpen te gaan, zag de potentiële karaokeliefhebber in mij zijn kans. Ik denk dat ze kleine podiumpjes hebben waarop mensen in de spotlight een liedje ten gehore brengen, zoals ik eerder heb gezien in films en Amerikaanse tv-series. Ik verwacht groepjes blije Japanners die met een dik accent Amerikaanse hits zingen. Hier en daar een romantische ziel die met een valse noot de liefde aan zijn vriendin verklaart. Dat soort zaken.Hoewel L. zacht gezegd niet heel enthousiast werd van het woord karaoke, weet ik haar toch over te halen om een kijkje te nemen. Die avond lopen we rond een uurtje of tien de Grote Markt op. Vol verwachting klopt mijn hart. Daar is de Bonaparte. Après-ski
De deur zwaait open en een stel tieners huppelt naar buiten. Het geluid vanuit de bar is duidelijk te horen. Alle aanwezigen zingen mee met ‘Een Eigen Huis’ van René Froger. We stappen angstvallig het vertrek binnen. De liedtekst is vanaf televisies te lezen, de gehele groep aanwezigen staat te schreeuwen naar de beeldbuis. Achter de bar wordt flink getapt. ‘Shit,’ denk ik, ‘het lijkt wel een après-skitent.’ Een infantiele vertoning is het. Daar wil ik geen deel van uitmaken. L. en ik lopen dan ook heel snel weer naar buiten. Van mijn karaokedrift ben ik volledig genezen. Daar was slechts een bezoek van drie minuten voor nodig.
Lees ook:

Share

Michael Minneboo

Michael Minneboo is een freelance journalist gespecialiseerd in popcultuur, fancultuur, strips, film, online media en beeldcultuur. Hij schrijft over onder andere comics, Nederlandse strips & animatie en interviewt makers uit binnen- en buitenland. Daarnaast geeft hij lezingen en adviseert hij particulieren en bedrijven over bloggen.

  • Aukje ,

    Haha, wat had je dan verwacht? Karaoke is toch altijd lachen gieren brullen en aantrekkelijk voor vrijgezellenfeestjes? Ik was daar een aantal jaar geleden met een vrijgezellenfeest, dan is het wel lachen.
    Misschien moet je voor de serieuze karaoke naar Azië? 🙂

    • frommel ,

      zo heb ik ooit stairway to heaven op een karaokeavond keihard door een microfoon gerapt. een staande ovatie was mijn deel. ik haat stairway to heaven….

      • Michael Minneboo ,

        @Aukje: Misschien heb je gelijk, en is karaoke alleen in Azië zoals het hoort. Weer een illusie minder 🙂

        @Frommel: Damn, Stairway is een lang nummer om te rappen. Topprestatie.

        • Rutger ,

          Ga dan naar een goede tent. Hier in Nijmegen heb je er eentje die ook nog goede Karaoke nummers draait. Tip; niet naar toe gaan als je in Nijmegen en eo woont.

          PPS: Daar zijn Japanners, als je in de zomer gaat 😉

          • Michael Minneboo ,

            @Rutger: Ja maar, ik kom nooit in Nijmegen.

            Bovendien ben ik wel genezen van mijn karaoke-obsessie…

            • Avonturen in Antwerpen (3): Geheugenplaatjes - Michael Minneboo ,

              […] ‹ previous next › […]