Filmrecensie Spider-Man: Homecoming

Spider-Man: Homecoming biedt een frisse kijk op de bekende stripheld. De filmversie wijkt behoorlijk af van de strips, maar wie daar overheen stapt, kan goed genieten van deze goedgemaakte actie-comedy.

Spider-Man and Iron Man in Columbia Pictures’ SPIDER-MAN™: HOMECOMING.

Stiekem heb ik altijd gewenst ooit helemaal alleen in de bioscoopzaal te kunnen zitten om ten volle van een film te kunnen genieten. Zonder telefonerende en schreeuwende eikels. Zonder kauwgeluiden en ander afleidend ongemak. Donderdag 29 juni kwam die wens uit. En ook nog eens bij de nieuwste Spider-Man-film.

Op uitnodiging van NBC Universal mocht ik Spider-Man: Homecoming alvast bekijken omdat ik misschien bij een radioprogramma erover mag vertellen. Een van de perks van het schrijven van een boek over Spidey. Donderdag was er geen persvoorstelling, maar een moment waarop de operateur de film proefdraaide om te controleren of de ondertiteling helemaal in orde was. Ik zat dus nagenoeg alleen in de zaal. Heerlijk kijken was dat.

Spider-Man: Homecoming van regisseur Jon Watts is natuurlijk de nieuwste poging om een franchise op te starten rondom de leukste superheld ooit bedacht. De trilogie van Sam Raimi bevatte in ieder geval twee heel goede delen. De twee films met Andrew Garfield waren duidelijk minder. Homecoming zou best eens het begin kunnen zijn van een langdurende filmreeks, want het is een zeer geslaagde actie-comedy geworden.

Het verhaal in een notendop:
Na zijn ontmoeting met de Avengers in Captain America: Civil War keert Peter Parker (Tom Holland) onder begeleiding van zijn nieuwe mentor Tony Stark (Robert Downey Jr.) terug naar huis, waar hij woont bij zijn tante May (Marisa Tomei). Peter probeert zijn dagelijkse leven weer op te pakken, terwijl hij ervan droomt om met de Avengers samen te werken en de wereld te redden. De Vulture (Michael Keaton) gebruikt buitenaardse technologie om de onderwereld van nieuwe wapens te voorzien. Spider-Man probeert dit tegen te houden, maar heeft nog een hoop te leren voordat hij dit soort gevaar een halt toe kan roepen. Ondertussen belt Tony Stark maar niet om hem uit te nodigen voor een nieuwe missie.

Marvel’s Captain America: Civil War
Spider-Man/Peter Parker (Tom Holland)
Photo Credit: Film Frame
© Marvel 2016

Eigentijds
De filmmakers van Spider-Man: Homecoming hebben niet geprobeerd om een zo getrouw mogelijke adaptatie van de Spider-Man-strip van Stan Lee en Steve Ditko te maken. Ergens is dat wel slim, want die hebben we al gezien dankzij Sam Raimi. Homecoming laat zien hoe Spider-Man eruit ziet als hij in de huidige tijd was bedacht en niet in 1962.

De filmmakers zijn mijns inziens goed geslaagd in het overbrengen van hoe een tiener van nu het krijgen van superkrachten zou ervaren. Peter Parker maakt er, zoals je je kunt voorstellen, vaak nogal een potje van. Pure onervarenheid. En hoewel hij van Tony Stark een geavanceerd kostuum krijgt, vergeet Mr. Iron Man er ook een training bij te geven.

(l to r) Jon Favreau, Robert Downey Jr. and Tom Holland in Columbia Pictures’ SPIDER-MAN™: HOMECOMING.

Het verhaal is een waar ‘coming of age van een superheld’-verhaal. Peter Parker moet langzaam in zijn rol als Spider-Man groeien. Daar ligt de focus op en minder op Michael Keatons interpretatie van de Vulture – ook al is het verfrissend dat de film met de origin van de schurk begint. Eigenlijk is het een superheldenfilm met een vleugje John Hughes. Vooral het tweede deel van Homecoming voelt aan als een highschool-film.

Diversiteit, jonguh
Het eigentijdse karakter van de film zien we ook terug in de cast: men heeft duidelijk rekening gehouden met de wens een meer diverse cast in films te zien. Dat juich ik uiteraard toe, al vind ik het altijd gek als blanke strippersonages opeens door een andere etniciteit worden gespeeld. Ik zie dan liever dat ze gewoon nieuwe personages bedenken.

Jacob Batalon (left) and Tom Holland in Columbia Pictures’ SPIDER-MAN™: HOMECOMING.

Ned is Peters beste vriend en wordt gespeeld door de Filipijnse Jacob Batalon. Zijn rol in het verhaal is die van komische sidekick. Hij lijkt helemaal niet op Ned Leeds uit de strips, die nooit Peters schoolgenoot was. Waarom dan toch de naam Ned geven, vraag ik me dan af. Hetzelfde geldt voor andere castleden. Eigenlijk lijken de filmmakers alleen de namen gebruikt te hebben van de personages en verder hebben ze deze naar eigen inzicht ingevuld.

Het mooiste voorbeeld hiervan is Tante May, gespeeld door de wonderschone Marissa Tomei. Zij is een jongere, meer bijdetijdse May dan we eerder zagen.

Marisa Tomei stars as Aunt May in Columbia Pictures’ SPIDER-MAN™: HOMECOMING.

Het is alsof de makers enkele bouwstenen van het Spider-Man universum hebben gebruikt en de rest erbij hebben verzonnen om zo tot een nieuw paleisje te komen.

Ergens snap ik dat wel, want deze incarnatie van Spidey moet goed passen in het Marvel Cinematic Universe, vandaar dat Tony Stark als een soort surrogaatvader wordt opgevoerd. Oom Ben wordt bijvoorbeeld nergens in de film genoemd. Hoe Peter zijn krachten kreeg, slechts terloops. Dat laatste is prima, want hoe Peter Spider-Man wordt, dat weten we nu wel. Peter probeert aan Stark te bewijzen dat hij klaar is voor het grote werk, zodat hij ook bij de Avengers kan aansluiten. Het is duidelijk dat hij behoefte heeft aan een vaderfiguur in zijn leven, maar waarom wordt nergens expliciet vermeld.

Michael Keaton stars in Columbia Pictures’ SPIDER-MAN™: HOMECOMING.

Hoog spel
De beste actiescène komt halverwege de film, als Spider-Man op het Washington Monument moet klimmen – je weet wel, die enorme stenen naald – om zijn vrienden uit een crashende lift te redden. Er staat hier echt veel op het spel omdat Spider-Man nog geen volgroeide superheld is. Zoals zo vaak in superheldenfilms, is het gevecht met de Vulture aan het einde van de film, overdadig en chaotisch.

Spider-Man works to stop the elevator from falling in Columbia Pictures’ SPIDER-MAN™: HOMECOMING.

Kortom, de Spider-Man in Spider-Man: Homecoming is niet Mijn vriend Spider-Man, de held die ik ken uit de strips, maar wel een heel erg interessante held. Homecoming is een leuke introductie voor mensen die Spider-Man niet kennen van de eerdere films of de oorspronkelijke comics. En de liefhebbers van de strip die door de vingers willen zien dat dit een heel vrije adaptatie is van Spider-Man, kunnen genieten van een erg grappige, actierijke superheldenfilm.

Let op: er zitten twee scènes in de aftiteling, waarvan eentje helemaal aan het einde.

SPIDER-MAN: HOMECOMING draait vanaf 5 juli in de bioscoop, in 3D en IMAX 3D.
#SpiderManHomecoming

Michael Minneboo

Michael Minneboo is een freelance journalist gespecialiseerd in strips, film, online media en beeldcultuur. Hij schrijft over onder andere comics, Nederlandse strips & animatie en interviewt makers uit binnen- en buitenland. Daarnaast geeft hij lezingen en adviseert hij particulieren en bedrijven over bloggen.

  • reply Axel ,

    Nooit gedacht dat ik deze woorden ooit ging schrijven, maar Aunt May kan me krijgen.

    • reply Fijne bioscoopervaringen – Michael Minneboo ,

      […] Een hele bioscoopzaal praktisch voor mijn mezelf hebben zoals laatst bij Universal, was een van de beste bioscoopervaringen die ik ooit had. […]

      • reply Seventies Spider-Man: Homecoming – Michael Minneboo ,

        […] kwam ik deze aangepaste poster van Spider-Man: Homecoming tegen op de twitter-feed en het blog van stripmaker Simon Williams. Hij plaatste de jaren zeventig […]

        • reply Signeren in de bioscoop – Michael Minneboo ,

          […] van Henk Jan van Kinepolis, of ik het leuk vond om mijn boek te verkopen op de première-avond van Spider-Man: Homecoming. Daar zag mijn uitgeverij niet zo veel brood in, maar Melvin van Dirtees gelukkig wel. Die verkoopt […]

          • reply Lieuwe ,

            Ha Michael, ik was al benieuwd wat jij ervan zou vinden als mede Spidey-fan. Kan me goed vinden in je recensie. Zelf vroeg ik me ook af: waarom veranderen ze nodeloos elk personage uit Peters ‘supporting cast’ uit de comics? Verzin dan inderdaad een nieuw personage. Ik zat maar te denken: zo is Flash helemaal niet! Dit is Ned niet! enz. Ik stoorde me ook aan het hich-tech pak dat Spidey krijgt van Iron Man. Dat is voor mij niet Spider-man: de charme is juist dat hij zelf op zijn kamertje dat pak naait. Zonder idiote hight-tech snufjes. Het mooie aan superheldenfilms is toch dat je je geliefde comic op het doek tot leven ziet komen. Dat is wat ik als fan wil. Wat mij betreft deed Sam Raimi dat nog steeds het beste: ik kan me nog herinneren dat ik blij verrast was toen ik die film zag. Personages als J. Jonah Jameson en Aunt May leken zó uit de comic weggelopen. (Minpuntje was dan weer het lelijke masker van de Green Goblin, maar ok).

            Desondanks heb ik me erg goed met de film vermaakt: Watts weet wel heel goed de sfeer te vatten van de grappen makende tiener Spiderman die vecht tegen simpele boeven en alle leuke dingen moet missen omdat ie Spiderman is. Dat was dan wel weer zoals ik hem ken uit de strips. Sowieso tien keer beter dan die vreselijke Amazing Spider-Man films.

            • reply Michael Minneboo ,

              @Lieuwe: Die Amazing Spider-Man-films met Andrew Garfield probeer ik ook steeds meer te vergeten. Net als jij vond ik deze nieuwe aflevering soms wat teveel Iron Man Jr. Maar goed, wij die-hard stripfans hebben gelukkig de films van Saim Raimi altijd nog.

              Ik ben heel benieuwd hoe de kids van nu tegen deze cinema-Spider-Man aankijken.

            • reply Dennis ,

              De casting was gedaan door de marketingafdeling omdat je duidelijk kon zien dat er rekening is gehouden met alle doelgroepen. Blanken, latino’s, Afro-Amerikanen, vrouwen en ook homoseksuelen. Ze zaten er allemaal in. Er ontbrak alleen een trans maar die zou ik ook gemist kunnen hebben. Dat gemaakte stoorde mij persoonlijk behoorlijk.

              Marisa Tomei als aunt May vond ik dan weer een leuke vondst. Maar het heeft ook iets treurigs dat de enige rol van deze Oscar winnaar beperkt blijft tot de punchline van een aantal grappen van mannen die haar vooral willen doen. Maar geheel in lijn met de casting zou je kunnen zeggen dat zij is gecast om te laten zien dat oudere vrouwen ook sexy kunnen zijn.

              Het hele verhaal van Spider-Man is dusdanig herschreven dat de kern van het personage in tact blijft en het toch helemaal toegankelijk is voor het filmpubliek. Los daarvan denk ik dat deze film de strips is ontstegen. Spider-Man is een intellectual property geworden.

              Hoe loopt het af? Er wordt duidelijk gewerkt naar een grote confrontatie met The sinister Six. En daar blijft het niet bij.

              Stan Lee is van een leeftijd dat elk krakend geluid in zijn nabijheid erop kan wijzen dat de paarlen poorten langzaam opengaan om zijn onsterfelijk ziel weer te verwelkomen. En ik denk dat na het overlijden van Lee het een kwestie van tijd is voordat Peter Parker wordt vervangen door Miles Morales.

              • reply Michael Minneboo ,

                @Dennis: Ik word vaak ook een beetje misselijk bij politiek correcte casting maar wat mij vooral daaraan stoorde was wat ik ook in mijn recensie vertelde. Noem een personage geen Ned als hij niet is als Ned Leeds en er ook niet zo uitziet. En dat MJ ding aan het einde van de film vond ik eigenlijk ook niks. Noem haar gewoon Michelle, want ze lijkt helemaal niet op de MJ uit de strips.

                Ik denk niet dat ze Peter Parker snel zullen vervangen voor Miles Morales. En als het wel gebeurt dat dit niets met Stan Lee te maken zal hebben. Er is wel een animatiefilm over Miles in de maak, dus misschien proberen ze daar de markt mee uit te testen. Feit blijft dat het grote bioscooppubliek nog nooit van Miles Morales heeft gehoord en dat ze bij Spider-Man nog steeds denken aan Peter Parker. Dat personage is daardoor toch veiliger bij grote, dure films dan Morales. Tenminste, zo zie ik het. Maar ik werk niet in Hollywood.

              Leave a comment