Het monster dat gevoed moet worden

Illustratie: Emma Ringelberg

Bloggen doe je voor je plezier en omdat je iets kwijt wilt aan de wereld. Dat klinkt simpel, maar dat is het niet.

Daar begint het bloggen wel mee, met de wens om mensen te bereiken. Om gehoord te worden. Om te delen wat jou zo enthousiast maakt, waar je je over verwondert, wat je bezighoudt. Prima redenen.

Toch kan het bloggen soms ook als een last aanvoelen. Opeens blog je niet meer omdat je het wilt, maar omdat je het gevoel hebt dat je moet. Dat je iets moet publiceren omdat er anders geen bezoekers op je site komen. Dat je iets moet publiceren omdat het alweer een paar dagen geleden is dat je een blogpost hebt geschreven. Dat je iets nieuws moet publiceren omdat er op de laatste paar teksten geen reacties binnenkwamen. Blijven produceren omdat mensen anders vergeten dat je blog bestaat. Uit het oog uit het hart. Zoiets.

Als je dat ervaart, lijkt je blog bijna als een monster dat gevoed moet worden. Een monster dat je aandacht vraagt, ook als je er geen zin in hebt. Een monster met een geeuwhonger die niet te stillen lijkt, want niet lang nadat je het monster gevoerd hebt met een verse blogpost, bekruipt je het onbehaaglijke gevoel dat je weer aan de slag moet.

Maar het monster dat gevoed moet worden is niet je blog. Je blog is namelijk maar een ding op het web, de plek waar je publiceert. Alle eigenschappen die je je blog toebedeelt, behoren jezelf toe. Je blog is namelijk niet meer of minder dan een verlengstuk van jezelf. Kortom, het monster dat gevoed moet worden, dat ben je zelf.

Ga maar na: publiceer je op zo’n moment nog omdat je iets kwijt wilt aan de wereld? Dat je het gevoel hebt dat je zult barsten als je niet je vingers over het toetsenbord laat gaan om over die ene film, strip, liedje of gebeurtenis te schrijven? Of publiceer je omdat je het gevoel hebt dat je wel moet om de verkeerde redenen? Omdat je reacties wilt bijvoorbeeld, of omdat je te veel naar je statistieken hebt zitten kijken en die je drijfveer vormen om door te bloggen?

Moet je blog gevoed worden, of je ego? Want, laten we eerlijk zijn, je aanwezigheid op het web, of het nu bloggen, Facebook of Twitter betreft, heeft ook met het ego te maken. De mens verlangt naar aandacht. Mis je de spotlight, de aandacht, de reacties? Als dit laatste het geval is, kun je het beste iets anders gaan doen. Even afstand van het bloggen nemen. Even goed nadenken over je motieven. Waarom blog je? Wat wil je ermee bereiken? Wat doet het voor jou?

Als je de antwoorden op die vragen kent, is je honger vast ook gestild. Je weet op zijn minst wie en wat je aan het voeren bent als je weer gaat bloggen.

(Deze blogpost is deels een antwoord op die van Peter de Kock.)

Share

Michael Minneboo

Michael Minneboo is een freelance journalist gespecialiseerd in popcultuur, fancultuur, strips, film, online media en beeldcultuur. Hij schrijft over onder andere comics, Nederlandse strips & animatie en interviewt makers uit binnen- en buitenland. Daarnaast geeft hij lezingen en adviseert hij particulieren en bedrijven over bloggen.

  • Coen de Moor ,

    Alles wat je doet heeft altijd met ego te maken, en dat is ook helemaal niet slecht. De beste uitvindingen, de mooiste kunstwerken, en de beste politieke oplossingen zijn altijd gecreëerd door mensen met grote ego’s. En dat is ook prima.

    En dingen die je doet om je ego te bevredigen kunnen toch nog wel degelijk iets opleveren voor andere mensen.Ik vind jouw blogs (en die van een aantal andere mensen) vaak interessant om te lezen. Het kan wel waar zijn dat je ze schrijft om je ego op te pompen, maar dat verhindert mij niet om toch plezier van je blogs te hebben.

    Natuurlijk is het goed om af en toe kritisch op jezelf te zijn, en om eens een rem op je ego te zetten. Als we dat niet doen worden we verwaande kwasten.
    Maar met mate ego-boosten mag van mij best.

    • Michael Minneboo ,

      Het is inderdaad niet erg als het een egokwestie is. Het lijkt me wel goed om daar af en toe bij stil te staan, vooral als je als blogger het gevoel hebt dat je weer ‘moet’ bloggen. Je bent in wezen je eigen opdrachtgever en daarom kun je er ook voor kiezen om het even te laten.

    • Jeroen Mirck ,

      Mooi gezegd: “Het monster dat gevoed moet worden, dat ben je zelf.” Bloggen is een vorm van zelfexpressie, dat op zichzelf natuurlijk per definitie een uiting van ego is. En daar is op zich niks mis mee, zolang je er maar niet in doordraaft. Natuurlijk letten bloggers op statistieken en reacties, omdat die deze ‘ijdele’ zelfexpressie nut en reden geven. Je moet je er echter niet door laten domineren – al zit dat me soms best dwars als ik lang aan een stuk heb gewerkt, eerlijk is eerlijk.

      Toch heb ik de drang om het monster te voeden het afgelopen jaar redelijk kunnen afzweren. In december 2010 heb ik als experiment elke dag een blogpost geschreven. Leuk om eenmalig te doen, maar de dwang voelde soms onprettig: ik ‘moest’ (als zelfopgelegd doel) ook een blog schrijven als ik eens op een dag helemaal geen inspiratie had. De maand erna bleef het automatisme er redelijk in en schreef ik 22 stukken – voor mijn doen ook behoorlijk veel. Daarna heb ik het losgelaten. Vier dagen geen nieuw stuk op mijn blog? Prima. Natuurlijk knaagt het soms van binnen, maar als ik geen tijd heb, heb ik geen tijd. Of zin. Of inspiratie. Maar vaak genoeg had ik die tijd, zin en inspiratie wel. En dan is bloggen gewoon heel erg leuk om te doen. Dat is precies waarom je het doet, waarom het uiteindelijk gaat.

      • Michael Minneboo ,

        “Je moet je er echter niet door laten domineren – al zit dat me soms best dwars als ik lang aan een stuk heb gewerkt, eerlijk is eerlijk.” Dat is soms erg spijtig inderdaad als je hebt zitten zwoegen op een stuk en er is weinig belangstelling voor. Gelukkig kan google op den duur nog een hoop goed maken.

        Heb jij trouwens ook dat de stukken die je eigenlijk terloops tikt, die soepel uit je vingers komen, vaak ook het beste scoren qua reacties?

        • Jeroen Mirck ,

          Klopt, Michael. Soms is een snel ‘op papier gesmeten’ gedachte veel beter en herkenbaarder dan een analyse waar je heel lang op hebt zitten puzzelen. Dan ontstaat er spontaan een leuke discussie. Tegelijk merk ik dat de digitale onderwerpen waar ik over schrijf vaak extra interesse wekken als je veel toegevoegde waarde biedt (uitzoekwerk, lijstjes, linkjes). Maar dat werkt alleen als mensen je stuk makkelijk via Google weten te vinden. Dat is lastig bij onderwerpen waar iedereen al over schrijft, zoals Facebook of Twitter. Mijn stuk over Yammer (een zakelijke interne variant van Twitter) scoorde goed omdat er juist zo weinig over te vinden was. En een goede kop blijft ook altijd belangrijk. Maar het is altijd leuk verrast te worden door feedback op stukken waarbij je dat niet had verwacht.

          • Coen de Moor ,

            Eeen beetje off topic, maar heeft er toch wel iets mee te maken. Ik schrijf liedjes, Soms schrijf ik zo’n liedje in één keer, en ben ik in een half uur klaar,.soms zit ik er dagen of weken op te puzzelen. En vaak (niet altijd) krijg ik op de snel geschreven liedjes de meeste positieve reacties.
            En dat geldt niet alleen voor mij. Sommige wereldhits (Saturday Night van Herman Brood, Paranoid van Black Sabbath) zijn in minder dan een half uur geschreven en opgenomen.

            • Jeroen Mirck ,

              Helemaal on-topic, Coen. Volgens mij kun je wat zeggingskracht betreft een snel geschreven blog en popsong heel goed met elkaar vergelijken.

              • Michael Minneboo ,

                Interessant eigenlijk dat de dingen die we ons bij het maken gemakkelijk af gaan, de teksten, de liedjes en andere creatieve uitingen, misschien het positiefst ontvangen worden. Die gedachtegang pleit er zeker voor dat je niet tegen je zin moet gaan bloggen omdat je voelt dat je ‘moet’.

              • Michael Minneboo ,

                @Jeroen: Het is sowieso moeilijk om je als schrijver te onderscheiden van de rest met die algemene onderwerpen als Twitter en Facebook. Veel ideeën komen nu eenmaal overeen. Ik probeer dat soort dingen altijd zo persoonlijk te benaderen. Nog steeds loop ik dan het risico iets te schrijven dat anderen al hebben geblogd, maar in ieder geval blijf ik dan zo dicht mogelijk bij mezelf.

          • Peter de Kock ,

            Behalve dat bloggen een vorm van zelfexpressie is (genoemd door Jeroen Mirck), zijn er nog andere behoeften die vervuld worden door te bloggen. Ik denk bijvoorbeeld aan de behoefte aan creativiteit, de behoefte aan contact, de behoefte aan leren en de behoefte aan inspiratie. Het zijn behoeften die we allemaal hebben, elk mens op aarde. Het verschil is dat de ene blogt om deze behoeften te vervullen en de ander bijvoorbeeld schildert. Ik zie dit niet als een monster dat om eten schreeuwt maar als een vorm van voor je behoeften zorgen, je menselijkheid vervullen. En ja, met behoeften is het nu eenmaal zo dat ze steeds terugkeren, net zoals de behoefte om te eten en te drinken. En dat is ook het mooie ervan want zo blijf je in beweging en in ontwikkeling.

            • Michael Minneboo ,

              Ben het met je eens. Toch is het goed om zo nu en dan bij jezelf te raden te gaan om te zien welke behoefte het bloggen bij jou precies vervult.Zelf heb ik het bloggen ook wel eens als negatief ervaren, juist omdat ik op een gegeven moment het gevoel kreeg dat ik weer zo nodig moest publiceren. Dan voelde mijn vrijplaats als een soort monster waar ik mee aan de slag moest.

              • Jeroen Mirck ,

                Als contact het doel is, dan is het heel logisch dat je vaak wilt publiceren.

                • Michael Minneboo ,

                  Zo lang dat niet voelt als een moetje en het gewenste effect heeft, kan het ook geen kwaad om te bloggen voor contact, dunkt mij. Anders zijn er misschien efficientere methodes om aan die behoefte te voldoen, denk je niet?

                  • Jeroen Mirck ,

                    Vergelijk bloggen met Facebook: een opmerking daar heeft vaak de impliciete boodschap ‘Reageer op mij!’ Vervolgens ontspint zich een hele dialoog onder het startbericht, waardoor de topicstarter zich omringd voelt door vrienden. Dat speelt op bepaalde blogs zeker ook. Bij bepaalde vrouwenblogs is de discussie onder een bericht vaak minstens zo belangrijk als het bericht zelf. Zie dit artikel uit Bright:
                    http://www.bright.nl/28-mooi-geschreven

                    • Michael Minneboo ,

                      Ja, grappig stuk uit Bright. Lekker dik aangezet ook. “Mooi geschreven :)”

                      Overigens geldt dat ‘reageer op mij’ ook voor mijn blogpost over Het Monster. Ik was benieuwd hoe andere bloggers dit ervaren. Gezien de hoeveelheid reacties is mijn honger weer even gestild. Noem mij vanavond een tevreden blogger. 🙂

                      • Michael Minneboo ,

                        Overigens maken sommige mensen op Facebook het wel heel erg bont wat aandachtvragen betreft. De stroom updates is niet te stuiten. Ik zal verder geen namen noemen, maar ik ben blij dat je tegenwoordig bepaalde updates uit kunt zetten.

                        • Jeroen Mirck ,

                          Yep, vooral die schreeuwen om aandacht: “Ik ben nu zooooo boos…” (en dan verder niks)

                          • Michael Minneboo ,

                            Ha!Ha! Zo’n mededeling vraagt inderdaad om een ‘Waarop dan?’ reactie.

                  • Peter de Kock ,

                    Wat in hierin herken Michael, is dat je op zo’n moment niet blogt vanuit behoefte maar vanuit presteren. Omdat je niet vanuit behoefte handelt, kun je jezelf er langzaam maar zeker mee over de kling jagen. Ik denk dat op zo’n moment de behoefte ergens anders ligt. Misschien heb je op zo’n moment behoefte aan bewegen (bv wandeling maken) of aan rust (bv middagdutje doen) of aan of aan erkenning (bv jezelf een schouderklopje geven voor je eigen blog).

                • karin r. ,

                  het werkt zelfs averechts. als je het gevoel hebt dat je moet verdwijnt je inspiratie. schrijven zit in je bloed; je wilt graag uiten, op papier of op een blog. tenminste, ik mis het schrijven/bloggen als ik het niet kan. …

                  • Michael Minneboo ,

                    Dat is waar: het gevoel hebben dat je moet schrijven werkt niet productief. Toch zit ik als freelancer wel eens in de situatie dat ik moet schrijven, ook al heb ik niet zo heel veel zin of inspiratie op dat moment. Deadlines zijn deadlines. (Heb jij ook niet een paar keer die situatie ervaren toen je met ‘Opkrabbelen’ bezig was?)

                    Het is daarom zuur als het bloggen ook als ‘werk’ gaat voelen terwijl dat eigenlijk tijd voor spelen moet zijn.

                    • karin r. ,

                      ik werk in principe graag met een deadline. dan gaat er iets in werking. voelt fijn. ook bij het schrijven van m’n boek. ik heb zelfs mijn deadline vervroegd. ik had meer moeite met het afronden. als je blogt kun je schrappen, wijzigen en dat kan niet met een boek. …

                      • karin r. ,

                        bedoel met afronden, het inleveren.

                        • Michael Minneboo ,

                          Ja, zo’n boek heeft iets heel definitiefs op een gegeven moment. Dat is ook wel weer lekker lijkt me. Op een gegeven moment is het af en kun je er niets meer aan doen. Een blog blijft toch vloeibaar publiceren. In theorie kun je tot het einde der dagen aan je teksten schaven. Gelukkig hebben we daar allebei de tijd niet voor 🙂 In dat opzicht vind ik deadlines ook wel fijn: op een gegeven moment moet het werk ingeleverd worden en is het klaar. Het is dan wat het is.

                      • Jeroen Mirck ,

                        Een opgelegd ‘moeten’ hoeft niet ten koste te gaan van inspiratie. Neem nou die deadline voor je boek: die heeft je naar eigen zeggen niet belemmerd in het schrijven, hooguit in het afronden.

                        • Michael Minneboo ,

                          Ja, maar dat is werk. Ik heb gemerkt door de stukken die ik in de afgelopen jaren heb geschreven dat ik ook heel goed een artikel kan schrijven zonder echt inspiratie te hebben. Het is gewoon vaak een kwestie van beginnen en je vak uitoefenen. Bloggen beschouw ik toch meer als ‘vrij werk’. Ook al weten we allebei dat als je je blog ook als uithangbord gebruikt, het deels soms ook als werk aanvoelt. Tenminste, bij mij wel. Ik probeer alleen dat gevoel niet de overhand te laten krijgen.

                          • Jeroen Mirck ,

                            Al anderhalf jaar schrijf ik elke maandag een blogpost in een serie die ‘De Ochtend’ heet. Daarin behandel ik een of meerdere onderwerpen die ik die dag in mijn wekelijkse internetrubriek op Radio Noord-Holland ook heb gebruikt. Die radiorubriek is werk, maar de blogpost is een zelfopgelegde ‘verplichting’. Het stimuleert me om elke maandag met een langere inhoudelijke blog te komen. Soms lastig, maar het inspireert me wel om er elke week iets van te maken.

                            • Michael Minneboo ,

                              Het is ook een goed middel om je lezers er regelmatig op te wijzen dat je een radiorubriek hebt. Het is dus ook een stukje pr. Het is trouwens grappig dat ik die zelfopgelegde opdrachten heel veel bij bloggers zie. We denken allemaal rubriekjes, of thema’s of andere zaken voor ons blog om ons bezig te houden en het blog levent te houden. Het blog is een project dat eindeloos kan duren en nooit af is.

                              • Jeroen Mirck ,

                                Haha, klopt. Maar ik stop er soms ook weer snel mee. Deze zomer was het zo rustig dat ik naast ‘De Ochtend’ ook met ‘Sunday View’ (een wekelijkse beeldposting) en ‘Stripklassiekers’ (herplaatsingen van oude recensies van Comicbase.nl) kwam. Die laatste rubriek heb ik snel weer gestopt, want het haalde de actualiteit weg. Sunday View doe ik alleen nog maar als ik werkelijk iets leuks visueels (foto, filmpje) te melden heb. Postings komen toch vaak spontaan, zoals recent mijn aangifte en vandaag dat korte stukje over de ‘staking’ op De Nieuwe Reporter. Zo is bloggen natuurlijk ook bedoeld: spontane ingevingen, met soms een vooruitgeproduceerd stuk (zoals een jaaroverzicht).

                      • Irene ,

                        Het valt me op dat ik nu de neiging heb om een weerwoord op je blogpostje te schrijven. Jammer genoeg wordt er al teveel aandacht geschonken aan het ‘bloggen an sich’, terwijl dat naar mijn mening ten koste van de creativiteit van de bloggers gaat.
                        Over de jaren – en dit jaar blog ik ook 7 jaar, met een pauze van drie jaar ertussen – heen zijn mijn drijfveren aanzienlijk veranderd. Toen ik begon dacht ik dat het een aangename bezigheidstherapie, een soort van hobby kan worden. Daarna werd de lay belangrijk. En toch tussen neus en lippen door meende ik zelfs te kúnnen schrijven. Het is nu zelfs zo erg geworden dat ik mezelf bijna (te) serieus neem. En dat wil ik een beetje voorkomen, vandaar dagen dat ik niets post! 😉

                        • Michael Minneboo ,

                          Weerwoord mag altijd 🙂

                          Al snap ik niet precies wat je bedoelt met dat bloggen over bloggen ten kosten zou gaan van de creativiteit van bloggers. Bloggen vind ik iets heel moois, iets wat mijn leven heeft verrijkt. Daarom kan ik in mijn enthousiasme niet laten daar soms over te schrijven, als een soort blogjehova wellicht. Tegelijkertijd stel ik mezelf als blogger nog geregeld de vraag naar het hoe en waarom van bloggen, al is het alleen maar om weer nieuwe zin te krijgen. Of misschien om, net als jij, te besluiten om het een tijdje te laten.

                          Hoe is die pauze van drie jaar eigenlijk bevallen? En wat heeft je weer tot het bloggen aangezet?

                          • Irene ,

                            Soms vind ik het bloggen over bloggen een beetje ‘eng.’ Alsof je daardoor een bom zet onder je creativiteit. Zoiets als een muzikant die expres niet naar het conservatorium gaat omdat ‘ie bang is dat het bestuderen van zijn vak zijn inspiratie zal laten verdwijnen. 😉
                            Er zijn in die drie jaar wat dingetjes gebeurd die me dusdanig hebben verbaasd en die me in den beginne – toen ik dus besloot het opnieuw een kans te geven – dwongen erover te schrijven.
                            Ik weet niet meer wie van de bloggers dat ter berde bracht, maar ik wil wat nalaten van mijn leven. Ik heb geen kids, dus probeer ik van de weeromstuit dan maar mijn zielenroerselen te laten ontwikkelen. 🙂

                            • Michael Minneboo ,

                              Hield je niet heel veel tijd over toen je niet meer blogde? En miste je het niet heel erg? Ik probeer me wel eens een leven zonder bloggen voor te stellen, maar hoe harder ik probeer niet te bloggen, hoe meer ideeën ik krijg voor blogposts.

                              Zelf ben ik niet zo bang dat ik een bom onder mijn creativiteit leg als ik over bloggen nadenk, maar dat zal na bovenstaande post wel duidelijk zijn… 😉

                              • Jeroen Mirck ,

                                Ik denk dat zowel Irene als jij (en ook ik) een beetje allergisch zijn voor die typisch Amerikaanse ‘bloggerblogs’ die je overvoeren met lijstjes van wat je vooral zou moeten doen als blogger. Natuurlijk houdt iedereen zich aan bepaalde conventies, maar ik vind het persoonlijk soms heerlijk om er even helemaal mee te breken. Laatst bijvoorbeeld een kerstblog waarin ik beloofde een kerstverhaal te vertellen, maar er direct na die zin mee stopte om aan te schuiven aan de kerstdis. Ik was vermoedelijk de enige die dat een leuke blog vond, maar heb er zelf erg veel lol aan gehad.

                                • Michael Minneboo ,

                                  Soms is dat ook je doel bereiken, als je de enige bent die je blogpost leuk vindt. Je blogt immers ook voor je eigen lol. Kon er overigens wel om lachen 🙂

                                  En ja, die blogregels.. bah.., hoeven we niet te doen.

                        • Dina-Anna ,

                          ‘t Moet gezegd worden… de reacties lezen was al even interessant als de blogpost 🙂

                          • Michael Minneboo ,

                            Dat vind ik ook het mooie aan bloggen, dat de reacties een tekst kunnen verrijken.

                          • petepel ,

                            Uiteindelijk blog ik omdat ik mijn creativiteit kwijt wil. Het (dagelijks) schrijven zie ik niet als een probleem of belasting. Dat heb ik eigenlijk altijd al gedaan. Het is eerder dat ik door bloggen (wat ik pas redelijk laat heb ontdekt) veel meer kan uitproberen en feedback krijg om te achterhalen hoe bepaalde schrijfsels overkomen.
                            Ik zie mijn bloggen als één grote ontdekkingsreis waarin ik alle opgedane ervaring ooit wil gaan gebruiken voor een mijn ultieme uitdaging: het schrijven van een boek. Maar eerlijk gezegd is dat doel allang niet meer het voornaamste. Ik blog echt omdat ik het leuk vind om te doen en om gelezen te worden.

                            • Michael Minneboo ,

                              Interessant, dus je bent onder andere gaan bloggen om feedback te krijgen en te experimenteren met schrijven. Zou je ook doorgaan met bloggen als je geen reacties meer zou krijgen?

                              • petepel ,

                                Ik denk wel degelijk dat ik doorga met bloggen wanneer reacties zouden wegblijven. Het posten helpt me om bepaalde gedachtes, verhaaltjes, etc, af te ronden.
                                Wanneer mijn blogs helemaal niet meer gelezen zouden worden dan zou ik me wel gaan afvragen waarom ik het online zet.

                                • Michael Minneboo ,

                                  Bloggen wordt op een gegeven moment net zoiets als ademen. Je kunt niet zonder.

                                  • petepel ,

                                    Zo ervaar ik het gaandeweg wel degelijk. Of dat blijvend is weet ik niet. Dat zal zich moeten uitwijzen.

                            • Zes jaar bloggen: Opnieuw beginnen : Michael Minneboo ,

                              […] toenemen. De statistieken gingen door het dak! Maar de blogposts misten vaak persoonlijkheid. En ik had op den duur het gevoel geleefd te worden door mijn blog. Het vrijblijvende was ervan af. Ook de zin eigenlijk. Het kwam vaak genoeg voor dat ik nog even […]