Hij stond op het perron, te wachten langs het spoor. De stevige grip rond het handvat van zijn aktetas maakte zijn knokkels wit. De wind trok hard aan de panden van zijn jas. Het was guur.

De klok tikte traag, alsof iedere seconde een uur zou duren. Hij begon weer verkouden te worden, hij voelde het.

Het was druk op het perron. Ook anderen stonden te wachten. Hij herkende sommige gezichten. Die stonden er wel vaker, net als hij.

Die vrouw met die brede wenkbrauwen en dikke rode lipstick. Ze had vandaag haar hondje thuisgelaten. Gelukkig, dat beest kon zo keffen. Die vrouw waarschijnlijk ook, maar ze hadden nog nooit een woord gewisseld. Dat vond hij wel fijn, want praten was ook zo banaal. En waar moest je het over hebben? Je zou je maar de vraag stellen of de trein vandaag wel zo komen… En die vraag stellen betekende ook dat je hem moest beantwoorden, en dat deed hij liever niet.

Vroeger had hij wel eens een poging gewaagd, bij zo’n werknemer in uniform. Die zou toch moeten weten waar hij mee bezig was, die zou toch op de hoogte moeten zijn van het schema. Helaas, het antwoord was steevast een meewarige blik of – erger – het onverschillig schoudersophalen.  Men had geen idee hoe laat de trein kwam en of hij vandaag wel zo komen. Niemand leek iets te weten. Het leek ze ook niets te kunnen schelen. Zij zaten ook maar gewoon hun tijd uit tot ze weer naar huis konden.

Hoopvol wachten. Meer konden ze niet doen. Waar moesten ze anders heen? Wat moesten ze anders doen? Om zelf een weg in te slaan kwam niet in ze op. Om het perron af te lopen, de trap af, het veld in, evenmin.

Bovendien mocht je niet van het perron af. Aan het einde stond immers een groot bord met daarop de sancties die je kreeg opgelegd als je zoiets wel zou wagen. Nee, het was beter om te blijven wachten op de trein.

En daarom stonden ze al weken iedere dag op het perron. Uren wachten. Twijfelen. Om uiteindelijk weer onverrichter zaken naar huis te gaan. Want de trein kwam niet. Die zou nooit komen.

Share

Michael Minneboo

Michael Minneboo is een freelance journalist gespecialiseerd in popcultuur, fancultuur, strips, film, online media en beeldcultuur. Hij schrijft over onder andere comics, Nederlandse strips & animatie en interviewt makers uit binnen- en buitenland. Daarnaast geeft hij lezingen en adviseert hij particulieren en bedrijven over bloggen.

  • karin r. ,

    mooi!

    • Michael Minneboo ,

      Thanx! Het resultaat van drie reisdagen achter elkaar treinproblemen. Vandaag overigens geen problemen met de trein: ik zit ziek thuis.

    • Mattt ,

      Ha lol, ik dacht iets post apocalyptisch.. maar het is gewoon trein reis frustratie (:

      • Michael Minneboo ,

        Als forens voel ik mij geregeld post apocalyptisch…. Het beschreven beeld kwam in me op toen ik van de week op station Lelylaan – toch al niet een heel gezellig station- stond te wachten op een trein die was uitgevallen, zonder dat daar melding van werd gemaakt. Het begin van een heel lange reis richting Den Haag, waar ik dankzij de NS nooit zou geraken. Maar los van de treinfrustratie die ik van me af wilde schrijven heb ik gepoogd er een diepere laag in te brengen.

      • Jan Vriends ,

        Mooi, kun je het in 101 woorden herschrijven, maak ik er een SPRKJ filmpje van 🙂

        • Michael Minneboo ,

          De tekst is nu 367 woorden, dat wordt flink schrappen. Toevallig zat ik er wel van de week aan te denken om je even te interviewen over de SPRKJ’jes, want ik vind ze erg leuk.

          • Jan ,

            Dank je.