Categories
Film Filmrecensie

Filmrecensie: Halloween (2018)

Halloween is het leukste feestje van het jaar, maar wordt een stuk enger als een seriemoordenaar als Michael Myers weer losloopt. Laat dat nu net het geval zijn in Haddonfield, veertig jaar nadat Myers voor het eerst toesloeg.

‘Michael Myers, with his mask and his gas-station attendant’s uniform, is a character who is between a human being and the supernatural. He is the ultimate force of evil. He is ruthless, and there’s no reasoning or praying to God to save you. He has a single purpose, and that’s to kill you. Michael Myers is a relentless force of nature. He’s just coming, and you got to get out of his way,’ aldus John Carpenter, regisseur van de eerste Halloween uit 1978 en co-auteur van het scenario dat hij samen met Debra Hill schreef. Je zou kunnen zeggen dat Michael Myers hun kindje is. En nu is dat kindje weer terug.

©2018 Universal Pictures.

Veertig jaar na de eerste Halloween, de onfortuinlijke nacht waarin Myers vijf mensen vermoordde, ontsnapt deze ondoorgrondelijke moordenaar. Het is uiteindelijk aan Laurie Strode, de babysitter die de nacht overleefde, om Myers voorgoed te stoppen. Sinds die Halloween ligt haar leven in duigen. Ze is duidelijk getraumatiseerd en heeft dat trauma meegenomen in de opvoeding van haar dochter Karen (Judy Greer). Door het trauma mislukte twee huwelijken van Laurie en leeft ze als een kluizenaar. Haar hele leven staat immers in het teken van die ene nachtmerrie en heeft alle potentieel voor een succesvolle carrière en leven teniet gedaan.

Traumatisch
Dat vond ik zelf het schokkendste en boeiendste aan deze nieuwe Halloween-film: de ervaringen met de moordenaar hebben Laurie zo bruut getraumatiseerd, dat je zou kunnen denken dat ze beter wel omgebracht had kunnen zijn veertig jaar geleden.  Nou ja, totdat je Laurie in actie ziet dan. Want ze schopt kont. Ze heeft haar huis omgebouwd tot een fort en haar dochter (Judy Greer) ook de nodige training gegeven.

Dat Jamie Lee Curtis wederom de rol van Laurie Strode op zich heeft genomen, maakt deze Halloween al de moeite van het kijken waard. Over haar personage zegt ze:

‘Laurie Strode was a smart girl in high school just starting her life. She was probably studying for the SATs, looking at colleges, and then Michael Myers showed up. Life hinged for her on a couple of seconds she never saw coming. The rest of her life is the movie we’re making now. Forty years later, this woman understands that Michael Myers will come back, and that she and her family need to be prepared…but nobody’s listening.’

©2018 Universal Pictures

Doodstraf
De supporting cast is verder ook prima. Met als uitblinker Andi Matichak die kleindochter Allyson van Laurie speelt. Ook de psychiater (Haluk Bilginer) die Michael Myers onder zijn hoede heeft genomen, is een boeiend personage dat nog een aardige twist in het verhaal weet te brengen. Hij probeert al jaren Myers te doorgronden, maar had eigenlijk naar zijn voorganger Doctor Loomis moeten luisteren: als Halloween namelijk iets duidelijk maakt, is het wel dat sommige psychopaten niet te genezen zijn en dat je die beter de doodstraf kunt geven om te voorkomen dat ze ontsnappen en nog meer slachtoffers maken.

Myers slaat immers weer flink aan het moorden. Het klinkt misschien gek, maar de slasher-scènes bieden mij het minste kijkplezier bij dit soort films. Aangezien ik Halloween een tof feestje vind, geniet ik het meeste van de scènes waarin de buurtkinderen verkleed gaan trick or treaten, de pompoenen met lampjes en andere Halloweenachtige dingen.

Halloween 2018 van David Gordon Green pakt het verhaal op na de oorspronkelijke Halloween uit 1978 en levert een vakkundige horrorfilm af die alle sequels negeert. Sterker nog, Allyson vertelt haar vrienden expliciet dat Myers niet de broer is van Laurie, zoals bekend werd in de andere films. ‘Dat zijn maar verhalen die mensen hebben verzonnen.’

Kleurloos
De spanningsopbouw in  met name het eerste deel van de film is erg goed. Ik zat soms met zwetende handen naar het scherm te kijken. Als de moordmachine echter op volle gang is, en er veel personages in de pan gehakt worden die je zeer oppervlakkig zijn gebleven, wordt ook deze Halloween weer behoorlijk standaard. Waarom Myers bepaalde huizen wel uitkiest om de bewoners te vermoorden en andere niet, werd mij niet duidelijk. Je mag dat zoals Carpenter ondoorgrondelijk noemen, het maakt ‘de shape’ zoals Myers ook wel genoemd wordt, ook wel erg kleurloos. Vooral als je hem vergelijkt met zijn flamboyante generatiegenoot Freddy Krueger, en meer complexere personages die later kwamen zoals Dexter.

Dat gezegd hebbende: de eindconfrontatie is prima uitgevoerd en erg spannend.

Dat deze nieuwe aflevering aansluit op de eerste, dat Carpenter en Curtis bij de productie betrokken waren, maakt dit een bijzonder deel in de reeks. Ik hoop van harte dat het hierbij blijft, want die tig films en remakes die sinds het origineel zijn verschenen, zijn wel een beetje te veel eer voor Myers: een moordenaar die niet heel erg boeiend is. Aangezien Halloween 2018 in de Verenigde Staten al een kassucces is, vrees ik dat dit niet de laatste keer is dat Myers met zijn slagersmes toeslaat.

Releasedatum
01-11-2018

In anticipatie van Halloween maakte ik laatst deze vlog:

En ook dit leuke interview is met Halloween opeens weer relevant:

Categories
Film Video Vlog

Drugshoofd Johnny Depp door Thé Tjong-Khing | Vlog 58

Op de cover van de nieuwste Schokkend Nieuws staat een mooi portret van Johnny Depp door Thé Tjong-Khing, vanwege de special over films en drugs. Ook interviewde het filmmagazine John Carpenter en Jamie Lee Curtis over de nieuwste Halloween!

Categories
Daily Webhead Film Video

Daily Webhead Video: De filmliefde van Barend De Voogd

DjangoFilmjournalist Barend De Voogd is de hoofdredacteur van Schokkend Nieuws, daarnaast schrijft hij recensies voor NU.nl. Ook is hij een van de programmeurs van het Imagine Filmfestival. Het werd hoog tijd om hem eens te ondervragen over zijn filmliefde en zijn fascinatie met de fantastische film in het bijzonder. En hoe gaat het programmeren van een filmfestival in zijn werk?

De muziek in deze Daily Webhead is natuurlijk van Marco Raaphorst.

Categories
Film

Film A-Z: H

Deze keer zes films: twee horrorflicks, twee muziekfilms, een docu en een stripverfilming. Enjoy.

Halloween (John Carpenter, 1978)
In dit film ABC mag natuurlijk een film van horrormeester John Carpenter niet ontbreken. Dus Halloween moet erin. Niet alleen omdat deze film je de stuipen op het lijf jaagt, maar ook gewoon omdat ik gek van het fenomeen Halloween ben. Scream queen Jamie Lee Curtis debuteert in deze film. Carpenter componeerde zelf het herkenbare muzikale thema van Halloween.

De plot is simpel: Michael Myers vermoordt op zesjarige leeftijd zijn zus Judith (Sandy Johnson) met een keukenmes. Hij wordt opgesloten in een inrichting, maar ontsnapt vijftien jaar later om jacht te maken op zijn jongere zusje (Curtis) en haar vrienden. Myers psychiater, Sam Loomis (Donald Pleasence), probeert hem te stoppen.

Rob Zombie maakte in 2007 een remake die eigenlijk zo slecht nog niet is. Hij voegde nog wat welkome backstory toe aan Mike Meyers. Maar het origineel blijft natuurlijk het beste.

Hard Candy (David Slade, 2005)

Ellen Page speelt de vroeg volwassen Hayley Stark die wraak neemt op een pedofiel (Patrick Wilson). De scène waarin ze hem ‘castreert’ zorgt er bij de mannelijke kijkers voor dat hun ballen pijn doen van afschuw. En dat puur door de kracht van de suggestie, want we zien natuurlijk niet echt hoe ze zijn scrotum toetakelt. Zo hoort horror te zijn.

Page had eigenlijk een Oscar moeten winnen voor deze rol. (Ze werd wel genomineerd voor haar rol in Juno). Ze zou in de echte wereld alle katholieke priesters doen sidderen van angst.

Erg goed gefilmd en spannend tot het einde. (En een prachtige poster trouwens.)

A Hard Day’s Night (Richard Lester, 1964)
De eerste Beatle-film gaat over een fictieve dag uit het leven van de fab four. Hip gefilmd, goede soundtrack en de Beatles kunnen heel verdienstelijk zichzelf acteren. Richard Lester gebruikte de cinema verité stijl om zijn mockumentary vorm te geven: zwart-wit, kleine camera’s en dicht op de actie. Bij vlagen is de film wel wat flauw, maar dat vergeef je dit bijzondere beeld van Beatlemania snel.

Hearts of Darkness (Fax Bahr en George Hickenlooper, 1991)


Films over hoe films gemaakt worden zijn soms nog fascinerender dan de films waar ze over gaan. Hoewel Apocalypse Now zeker een fascinerende film is, hij staat niet voor niets in de A van mijn Film ABC, is het bijna even zo interessant om te zien welke pijn en moeite het Coppola heeft gekost om deze film op het scherm te krijgen. Waanzin voor en achter de camera, gefilmd door Eleanor Coppola die de twee filmmakers Bahr en Hickenlooper jaren later dat filmmateriaal gaf. Ze draaiden er interviews met de cast en crew bij en het resultaat is een van de beste documentaires over film maken ooit.

Hellboy (Guillermo del Toro, 2004)

Lekker stel (uit Hellboy II: The Golden Army)

Van de week zat ik deze film weer eens te kijken en het verbaasde me weer hoeveel ik ervan vergeten was. Iedere keer als ik Hellboy kijk is het een frisse filmervaring. Hellboy is ook niet de beste stripverfilming die ooit gemaakt is, maar toch staat hij in mijn Film ABC. Ron Perlman zet een zeer sympathieke Hellboy neer en laat de dikke laag make-up niet in de weg staan van een goede acteerprestatie. De film bevat prachtige beelden en is zeer sfeervol.

De relatie tussen Hellboy en Liz Sherman werd door de regisseur zelf bedacht en zit niet in de strip, maar wordt op de juiste dramatische manier uitgebuit voor de film. De scène waarin Hellboy als een verliefde schooljongen Liz en John Myers bespioneert als ze samen uit zijn, is zeer aandoenlijk. Fijn dat de ietwat vreemde, maar daardoor juist intrigerende, actrice Selma Blair is gecast als Liz.

Let wel: ik verkies de strips van Mignola boven de verfilming, maar toch is de eerste Hellboy-verfilming zeer vermakelijk. Over de sequel was ik indertijd een stuk minder lovend.

High Fidelity (Stephen Frears, 2000)


Stephen Frears maakte een filmadaptatie van het klassieke boek van Nick Hornby. Hij verplaatste de setting van Londen naar Chicago in Amerika, maar verder voelt dit toch als een aardig getrouwe verfilming. John Cusack speelt de sterren van de hemel en ook bijspelers Jack Black en Todd Louiso zijn een schot in de roos.

Rob (Cusack) runt een snobistisch platenzaakje dat alleen wordt bezocht door de ware puristen. De dwalende dertiger blijkt een verwoed platenverzamelaar (op het ziekelijke af) en categoriseert alles consequent aan de hand van een top vijf, of het nou om muziek, vrouwen of break-ups gaat. Robs leven staat op het punt een grote verandering te ondergaan wanneer zijn vriendin Laura (Iben Hjejle) voor een ander kiest, namelijk voormalig buurman Ian ‘Ray’ Raymond – een koelbloedige maar irritante zweefteef, prachtig gestalte gegeven door Tim Robbins.

Een liefdesfilm voor mannen met een prima soundtrack die in het rijtje thuishoort waar mijn favoriete films Almost Famous (Cameron Crowe, 2000), Chasing Amy (Kevin Smith, 1997) en (500) Days of Summer ook in staan.

In verband met het Imagine filmfestival, zal er de komende weken geen Film A-Z verschijnen. Ik ga deep undercover bij het festival en me voor de Zone 5300 sufbloggen over de films die ik daar zie. Natuurlijk zullen die blogposts ook op deze site gepubliceerd worden, dus zal het hier zeker niet filmloos zijn. Mijn Film ABC is weer terug op vrijdag 7 mei. Dan gaan we verder met de I. Imagine that!

(Liefhebbers van alfabetlijstjes kunnen in de tussentijd terecht bij Marco Raaphorst. Die raakte geïnspireerd door mijn Film ABC en maakte een persoonlijke en interessante Muziek A-Z.)