27 augustus 2006 begon ik met bloggen. Ik plaatste mijn eerste tekst op het blog Mike’s Webs, toen nog ondergebracht bij Blogger, en het avontuur begon.
Ik schreef recensies van films en stripverhalen, maar ook over dagelijkse zaken zoals uitgaan, de zoektocht naar liefde en soms een maatschappelijke beschouwing. Mijn perspectief op de wereld, zoals het een blog betaamt.
Al die uren schrijven waren een goede training voor mijn schrijfspieren. Ik vind het heerlijk om met taal bezig te zijn en na te denken over hoe ik het beste een gedachte of gebeurtenis kan verwoorden. Dankzij het bloggen werd ik een betere journalist en ontwikkelde ik de discipline om twee boeken te schrijven. Ook deed ik gaandeweg de nodige kennis op over HTML, WordPress en publiceren op het web.
De stukken over strips leverden ook bekendheid op in de Nederlandse stripwereld. Mijn blog werd door striplezers, -makers en -uitgevers gelezen. Het blog was toen onderdeel van mijn werk als freelance journalist met als specialisatie het beeldverhaal, film en popcultuur. De grootste verdienste van al die jaren online publiceren zijn echter de vriendschappen die ik met andere bloggers sloot. Er was toen een hechte community van bloggers. We volgden elkaars blogs en ontmoetten elkaar ook in de echte wereld.
Die community bestaat tegenwoordig niet meer. Veel bloggers hielden ermee op of begonnen te posten op Facebook, Instagram of andere door algoritmen gereguleerde platforms. Zelf dook ik in de oneindige contentoceaan van YouTube en nog steeds maak ik met heel veel plezier vlogs. Op YouTube heb ik inmiddels een nieuwe community opgebouwd.
Toch verlang ik de laatste tijd weer terug naar ‘het oude internet’ gevuld door individuen die hun gekke, mooie, ontroerende beschouwingen, foto’s en filmpjes publiceerden. Je kon iedereen volgen die je wilde met een RSS-feed-app. Je hoefde geen account te hebben; je aandacht werd niet gestuurd naar wat de heftigste reactie bij je moest losmaken; en niet alles leek te gaan om de verkoop van een product of ideologie. Het internet voelde vrijer, spannender, avontuurlijker. Wellicht was dat een illusie, maar die illusie was zeer overtuigend.
Daarom ga ik vanaf nu weer op zoek naar de vrije bloggers en vloggers. Ze zijn er vast nog wel. En zelf wil ik ook weer vaker bloggen. Gewoon op mijn eigen site. Door nare omstandigheden heb ik het oude blog tijdelijk offline moeten zetten. (Dat is een lang vervelend verhaal voor een andere keer.) Dus dit wordt in meerdere opzichten een nieuw begin.
6 reacties op “Bloggen, twintig jaar later”
Ik kan op YT niet meer reageren onder jouw video’s. Heel vreemd, maar ik reageer best wel eens en ik zie ‘m nooit meer terug. Enfin, wat ik wilde zeggen: goed idee, lang leven de authentieke oldschool bloggers!
Hey, da’s gek, Menno. Er verdwijnen soms wel eens comments op YT, maar je staat niet in de ban of zo. Onder welk account reageer je? Ik heb wel bij oude video’s de reactiemogelijkheden uitstaan op YT/MM.
“Vroeger was alles beter”, nou nee maar het Internet inderdaad wel en hoe we daar met elkaar omgingen. Ook al blog ik nog maar een paar keer per jaar in plaats van zoals in het begin een paar keer per week, er zijn nog steeds blogs, er zijn nog steeds rss feeds, het blog universum is er nog. Het is alleen gekrompen. Mooie blog Mike over een mooie tijd, fijn dat je die weer een beetje laat herleven door erover te bloggen.
Ha Peter, wat leuk dat je op deze post reageert. Had je een signaal gekregen via rss dat ik weer eens wat gepubliceerd had? Welke rss-reader gebruik jij tegenwoordig? Ik had ooit een Netvibes-account maar denk dat ik opnieuw moet beginnen.
Het fijne aan blogs vind ik toch dat je die heel rustig tot je kunt nemen. Je wordt niet gestuurd door een algoritme, er is verder geen afleiding van andere zaken.
Hoi Mike, inderdaad, via RSS zeg ik je blogpost opduiken. Ik gebruik Feeder.co sinds het ter ziele gaan van Netvibes en ben er zeer tevreden over.
Thanks, Peter! Ik zal Feeder.co eens checken.